สายตาของจวินเหิงหยุดชะงักไปครู่หนึ่งตรงเด็กฝึกงานที่มีท่วงท่าผิดแผกคนนั้น
เขากำลังลับคมดาบสั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ ฝีมือชำนาญและสง่างาม ทุกขั้นตอนทำอย่างละเอียดลออ
เขาไม่รีบลงมือ แต่เฝ้าสังเกตต่อไป
ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เสียงตีเหล็กในโรงงานก็เงียบลง
เด็กฝึกงานที่มีท่วงท่าผิดแผกวางเครื่องมือในมือ แล้วเดินไปที่อ่างน้ำด้านหลัง รินน้ำขึ้นมาล้างหน้า คราบเหงื่อและฝุ่นบนหน้าก็ถูกชะล้างออกไป
ในจังหวะที่เขาก้มตัว จวินเหิงสังเกตเห็นรอยสักสีแดงเข้มปรากฏที่ท้ายทอย
ลวดลายรอยสักนั้น ราวกับปีกคู่ที่กางออก หรือดวงตาที่กำลังลุกไหม้
รูม่านตาของจวินเหิงหดลงเล็กน้อย
ตราเหวลึก!
นี่คือสัญลักษณ์ของสาวกเหวลึก!
ในชาติก่อน เขาเคยเห็นตรานี้มาหลายครั้งในการต่อสู้กับอสูรประหลาด
นั่นคืออาคมพิเศษที่ฝ่ายเหวลึกใช้ทำเครื่องหมายพวกเดียวกัน
เมื่อถูกประทับตราแล้ว ก็ไม่มีทางลบล้างออกไปได้จนชั่วชีวิต
“พบตัวแล้ว ลอสต์”
มุมปากของจวินเหิงยกยิ้มเย็นชา ก่อนลุกขึ้นเดินไปยังโรงตีเหล็ก
เขาไม่ได้เข้าไปเปิดโปงลอสต์โดยตรง เพราะอีกฝ่ายเคยเป็นผู้ทดสอบที่เก่งที่สุดของเผ่ามังกร
ตอนนี้ยังมีพลังเหวลึกหนุนหลังอีก รับมือได้ยากแน่
แม้ค่าสถานะของจวินเหิงตอนนี้จะเหนือกติกา แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย
ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะซ่อมแหวนมารผู้ถูกทำลายก่อน แล้วค่อยหาโอกาสจัดการไอ้ทรยศแห่งเผ่ามังกรนี่
ทันทีที่จวินเหิงเดินเข้าไปใกล้ ชายวัยกลางคนร่างล่ำสันก็เงยหน้าขึ้น