"การยิงธนู สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่กำลังแขน แต่เป็นความมั่นคงของแกนกลางลำตัว"
น้ำเสียงของจวินเหิงทุ้มต่ำและนุ่มนวล แฝงไว้ด้วยความมั่นใจที่ทำให้คนฟังรู้สึกวางใจ
"หลายคนเลือกอาชีพพลธนู เพราะมันเป็นอาชีพโจมตีระยะไกล สามารถยิงสกัดศัตรูไปพลางถอยไปพลางได้"
"แต่ความจริงแล้ว สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของพลธนูคือความแม่นยำ"
เขาพูดไปพลาง ใช้เข่าแตะน่องของเจียงหมิงเยวี่ยเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้เธอปรับท่าทาง
ร่างของเจียงหมิงเยวี่ยแข็งทื่อเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากอกของจวินเหิง และลมหายใจร้อนรินที่พ่นออกมาตอนเขาพูด ลูบไล้ผ่านใบหูจนรู้สึกเสียวซ่าน
ใบหูพลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันใด เธอกัดริมฝีปากล่าง พยายามควบคุมลมหายใจให้ราบเรียบ
ทว่าหัวใจที่เต้นระรัวกลับทรยศต่อความกระสับกระส่ายของเธอ
"ผ่อนคลาย" น้ำเสียงของจวินเหิงเจือรอยยิ้ม เหมือนจะมองทะลุความเขินอายของเธอ
ฝ่ามืออบอุ่นของเขาวางทาบลงบนหลังมือที่กำคันธนูของเจียงหมิงเยวี่ย ปลายนิ้วค่อย ๆ ปรับมุมถือธนูให้เธอ
แล้วจึงปล่อยมือ
ฟิ้ว!
ลูกธนูพุ่งทะยานออกไป วาดโค้งงดงามบนอากาศ
สิบแต้ม!
เสียงของระบบนับคะแนนอิเล็กทรอนิกส์ดังแจ๋วชัดเจน
เจียงหมิงเยวี่ยตะลึงงัน เธอมองดูลูกธนูที่ปักมั่นอยู่กลางใจกลางเป้าในระยะไกล ในดวงตาฉายแววไม่อยากเชื่อ
ในความทรงจำของเธอ จวินเหิงไม่เคยเรียนยิงธนูมาก่อน แต่กลับยิงเข้าเป้าสิบแต้มได้อย่างแม่นยำ
ส่วนเธอที่เล่นเกมมากี่ปี พลธนูเป็นอาชีพที่เธอถนัดที่สุด หลงคิดว่าตนเองมีประสบการณ์ด้านการยิงธนูอยู่ไม่น้อย