เฉินม่อนั่งในตำแหน่งคนขับ มองผ่านกระจกมองหลัง
เห็นจวินเหิงดึงมือเจียงหมิงเยวี่ยขึ้นไปนั่งเบาะหลังอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มที่มุมปากก็แข็งค้างไปเล็กน้อย
เดิมทีเขาก็แค่อยากหาโอกาสเข้าใกล้เจียงหมิงเยวี่ย แล้วก็แกล้งทำให้จวินเหิงรู้สึกหมั่นไส้ไปด้วย
ไม่คิดว่าไอ้เด็กนี่จะหน้าหนาขนาดนี้ ถึงขั้นดึงคนขึ้นรถไปเลย
“หมิงเยวี่ย พวกคุณจะไปไหนกันน่ะ” เฉินม่อปรับสีหน้าเล็กน้อย ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ศูนย์ฝึกพิเศษตระกูลหร่วน” จวินเหิงชิงตอบก่อน แทนเจียงหมิงเยวี่ย
นิ้วมือที่กำพวงมาลัยของเฉินม่อขมวดแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงยิ้มงามตามมารยาท
“ศูนย์ฝึกพิเศษตระกูลหร่วน?”
“ที่นั่นเป็นสถานที่ฝึกซ้อมส่วนตัวระดับท็อปของเมืองเจียงไห่ ค่าสมาชิกก็ไม่ถูกเลยนะครับ”
เขาหยุดนิดหนึ่ง สายตามองผ่านไปยังจวินเหิงอย่างมีนัย
“เงินส่วนที่เหลือของค่าบ้านของคุณจวินเหิง คงรวบรวมได้ครบแล้วสินะครับ”
จวินเหิงได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย
เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าในใจของเฉินม่อคิดจะเหยียบเขาเพื่อยกระดับตัวเองในสายตาเจียงหมิงเยวี่ย
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงทำได้เพียงปล่อยให้เฉินม่อเยาะเย้ย
แต่ตอนนี้…
“หึหึ ไม่ต้องให้คุณเฉินกังวลหรอกครับ พอถึงกำหนด ผมย่อมจ่ายตรงเวลาให้เรียบร้อย”
แววตาดุดันของเฉินม่อมองผ่านกระจกหลัง จับจ้องใบหน้าที่เรียบเฉยของจวินเหิงแล้วยิ้มเยาะในใจ
ในสายตาของเขา จวินเหิงก็แค่ทำเป็นปากแข็งรักษาหน้าเท่านั้น