ลูกธนูทั้งห้าของจวินเหิง ทุกดอกปักทะลุหางศรดอกก่อนหน้าได้อย่างแม่นยำ
เสียงรายงานคะแนนของระบบนับคะแนนอิเล็กทรอนิกส์ดังก้อง
สิบแต้ม! สิบแต้ม...!
รวมทั้งสิ้น: ห้าสิบแต้ม!
คะแนนเต็ม!
แถมยังเป็นคะแนนเต็มดุจปาฏิหาริย์!
พื้นที่ฝึกยิงธนูทั้งโซน ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ
ผู้เข้ารับการฝึกอีกหลายคนที่กำลังฝึกซ้อมหยุดชะงักกลางคัน อ้าปากค้างมองลวดลายสมบูรณ์แบบที่เกิดจากลูกธนูทั้งห้าบนเป้าของจวินเหิง
"ให้ตายสิ... นี่มันคนหรือผีกันแน่?"
"ยิงห้าดอกทะลุดอกเดียว? ระดับมืออาชีพยังทำไม่ได้เลยมั้ง?"
"..."
เสียงซุบซิบกระซาบแผ่ขยายไปทั่วพื้นที่ฝึก สายตาทุกคู่ที่มองมายังจวินเหิงล้วนเต็มไปด้วยความทึ่งจนแทบไม่เชื่อสายตา
เจียงหมิงเยวี่ยยืนอยู่ข้างกายจวินเหิง ดวงตาสะท้อนภาพลูกธนูทั้งห้าตรงใจกลางเป้า ลมหายใจพลันถี่กระชั้นโดยไม่รู้ตัว
หล่อนรู้ว่าจวินเหิงเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
แต่ทุกครั้งที่เขาแสดงความสามารถใหม่ออกมา ก็จะนำความตื่นตะลึงชนิดที่ไม่เคยพบมาก่อนมาสู่หล่อน
ความตื่นตะลึงนั้นไม่ใช่แค่ความประหลาดใจธรรมดา ทว่ายังเป็นความรู้สึกซับซ้อนที่เจือปนไปด้วยความภาคภูมิ เลื่อมใส และอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
เฉินม่อยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง
เขาอ้าปากคล้ายจะพูดอะไร แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากลำคอ
สี่สิบแปดแต้มต่อห้าสิบแต้ม แถมยังเอาชนะด้วยท่วงท่าที่แทบจะเป็นการเหยียดหยามเช่นนี้
ทักษะการยิงธนูที่เขาภาคภูมิใจ ต่อหน้าจวินเหิงแล้วก็เป็นได้แค่เด็กเล่นขายของ
"ผู้จัดการเฉิน ยอมให้ด้วยครับ"
จวินเหิงวางธนูรีเคิฟในมือลง หันกลับมา ใบหน้าแขวนรอยยิ้มบางเบา