ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลฉิน ห้องหนังสือชั้นสอง
ฉินเทียนหมิงผลักประตูไม้เนื้อหนักเปิดเข้าไป แล้วหันกลับมาล็อกประตู
เขารีบเดินไปที่โต๊ะน้ำชา รินน้ำเปล่าเย็นๆ สามแก้วรวดเดียว ดื่มเข้าไปจนหมด แต่ก็ยังไม่อาจกลบเสียงหัวใจที่เต้นระทึกอยู่ในอกได้
ฉินเจิ้นหัวนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แก่นจันทน์แดงตัวโต มือถือรายงานผลประกอบการประจำไตรมาสของกลุ่มบริษัทไว้
เมื่อเห็นลูกชายคนโตมีสภาพสิ้นหวังปางตายเช่นนี้ คนแก่จึงวางรายงานในมือลง
"วิญญาณทิ้งไว้ที่คฤหาสน์หยุนติ่งหรือไง?" เสียงของฉินเจิ้นหัวทุ้มต่ำ
ฉินเทียนหมิงใช้สองมือยันโต๊ะไว้ หายใจหอบหนัก
"พ่อครับ เรื่องใหญ่แล้ว" ฉินเทียนหมิงกดเสียงต่ำ ร่ายทุกอย่างที่ได้ยินมาในห้องอาหารของคฤหาสน์หยุนติ่งเมื่อครู่ออกมาทั้งหมด ไม่ตกหล่นแม้แต่นิดเดียว
ตั้งแต่การแบ่งทรัพย์สินมหาศาลของกลุ่มบริษัทวันเฮาเพียงไม่กี่ประโยค ไปจนถึงคำสั่งขายครั้งใหญ่ร้อยสัญญาที่น่าตกตะลึงของซุนลี่ซิน
ฉินเจิ้นหัวนั่งตัวตรงอยู่นานถึงครึ่งนาทีเต็ม จากนั้น มือที่เต็มไปด้วยจุดด่างดำแห่งวัยก็กำขอบโต๊ะแน่น เส้นเลือดที่หลังมือเต้นตุบๆ
"ไอ้ซุนลี่ซินนั่น สามปีเน่าเจ็ดโบรกเกอร์ใหญ่ คนวงการเงินทั้งเจียงเฉิงมองมันเป็นสิ่งอัปมงคล คุณหลินเอาเงินสดหนึ่งพันล้านให้มันไปเปิดสถานะขายเต็มพอร์ตในตลาดหุ้นอเมริกา?" น้ำเสียงของฉินเจิ้นหัวเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
"ครับ" ฉินเทียนหมิงพยักหน้าหนักแน่น