ฉู่ฉางเฟิงถือถ้วยชาม นิ้วลูบขอบถ้วย
“เหล่าฉิน เรื่องของเครือวันเฮา ข้างนอกเล่าลือกันเซ็งแซ่” ฉู่ฉางเฟิงลดเสียงลง “คืนเดียว ทหารเอกของหวังเจี้ยนซู่พ่ายยับที่ชานเมืองตะวันออก เช้าอีกวัน ห่วงโซ่เงินทุนขาด สต็อกหุ้นร่วง ตำรวจเศรษฐกิจบุกจับคน ฝีมือนี้ โหดเกินไปแล้ว”
เจ้าตระกูลเจ้าเอ่ยเสริม “นี่ไม่ใช่การแข่งขันทางธุรกิจธรรมดาแน่นอน ต้องมีมังกรข้ามแม่น้ำมาที่เจียงเฉิง ต้องการใช้วันเฮาในการสร้างบารมี”
เจ้าตระกูลซ่งพยักหน้าเห็นด้วย “หวังเจี้ยนซู่คนนี้ถึงจะหยาบ แต่ระวังตัวมาก ที่สามารถเปิดไพ่ตายของเขาได้ในคืนเดียว พลังนี้ประมาทไม่ได้”
ฉินเจิ้นหัวนั่งพิงพนักโซฟาอย่างสบายใจ
เขาฟังการวิเคราะห์ของคนแก่สามคนนี้ คิดในใจก็ขำ
มังกรข้ามแม่น้ำอะไร?
นั่นคือเทพที่อยู่บนก้อนเมฆ!
“วันนี้พวกท่านสามคนมา อยากจะพูดอะไรกันแน่?” ฉินเจิ้นหัวยกชาขึ้นมา เป่าลมร้อน
ฉู่ฉางเฟิงวางถ้วยชามลง โน้มตัวไปข้างหน้า
“เจียงเฉิงคือดินแดนของเรา” เสียงของฉู่ฉางเฟิงแฝงความโหดเหี้ยม “ไม่ว่ามังกรข้ามแม่น้ำนี้จะเก่งแค่ไหน เขากินเนื้อ เราก็ต้องได้ซดน้ำแกงด้วย ที่ดิน บ้านจัดสรร และท่าเรือโลจิสติกส์ที่เพิ่งสร้างเสร็จของวันเฮา ล้วนเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่เป็นทอง”
เจ้าตระกูลเจ้ารับช่วงพูดต่อ “ใช่แล้ว เหล่าฉิน เราสี่ตระกูลร่วมมือกัน ก่อนที่มังกรข้ามแม่น้ำนั้นจะย่อยไม่ทัน เราตัดทรัพย์สินของวันเฮามา แบ่งกันสี่ส่วน ใครก็ไม่มีข้อตำหนิ”