กวงโถวเฉียง (หัวโล้นเฉียง) ทะลวงออกมาจากประตูม้วน พร้อมกับด่าเสียงหลุดปากอย่างหยาบคาย
"อู๋เฟิง! แกทำบัญชีของพี่เหลยพัง แล้วคิดจะถือเงินหนีไปงั้นเหรอ?" เฉียงสะบัดท่อเหล็กในมือ แล้วฟาดลงบนถังขยะข้าง ๆ จนสั่นสะเทือนไปทั้งซอย
ลูกทีมอีกสามคนรีบแยกย้ายกันปิดล้อมอู๋เฟิงไว้ตรงกลาง
อู๋เฟิงคิดจะลดจุดศูนย์ถ่วงลง แล้วยกแขนขึ้นป้องกันโดยสัญชาตญาณ
แต่สมองกลับว่างเปล่า ความทรงจำของกล้ามเนื้อที่ฝึกฝนนับหมื่นครั้งกลายเป็นเหมือนถูกดูดออกไปอย่างไร้ร่องรอย การเคลื่อนไหวเชื่องช้าและแข็งทื่อผิดปกติ
ปัง!
เฉียงเตะเข้าที่ท้องของอู๋เฟิงอย่างไม่มีความพลิ้วไหว
อู๋เฟิงครางออกมาอย่างแผ่วเบา ร่างทั้งร่างกระเด็นถอยหลังไปสองเมตร ร่วงลงกระแทกพื้นซีเมนต์ที่ปกคลุมไปด้วยตะไคร่ดังสนั่น
"ไอ้เชี่ย! เมื่อกี้ในกรงแปดเหลี่ยมยังดูเก่งอยู่ไม่ใช่เหรอ?" เฉียงถุยน้ำลายลงพื้น แล้วเดินถือท่อเหล็กเข้ามา ใช้ฝ่าเท้าเหยียบไหล่ของอู๋เฟิงไว้
อู๋เฟิงกุมกระเป๋าใส่โทรศัพท์ไว้แน่น
ในนั้นมีเงินสองล้านที่เพิ่งโอนเข้ามา เป็นเงินค่าผ่าตัดเปลี่ยนไตของน้องสาว เขาจะปล่อยมือไม่ได้แม้แต่ตอนตาย
เฉียงด่าพร่ำเพรื่อไปเรื่อย สายตากลับเหลือบไปเห็นหลินเจ๋อที่พิงอยู่ข้างประตูลัมโบร์กินี
รถเหล็กกล้าสีดำด้านคันนี้จอดอยู่ในเขตชุมชนแออัด มันดูสะดุดตาจริง ๆ
เฉียงรู้สึกหวาด ๆ อยู่ในใจ แต่กฎที่พี่เหลยวางไว้จะแหกไม่ได้ เขาเงยคางใส่หลินเจ๋อ
"พ่อหนุ่ม ไอ้คนจนนี่เป็นหนี้บ่อนใต้ดินของพวกฉัน ขยับรถหน่อยได้ไหม เดี๋ยวจะได้ไม่ต้องกลัวเลือดกระเด็นใส่รถ"
หลินเจ๋อไม่ขยับ