หลินเจ๋อเอนหลังพิงเสาปูนแถวสุดท้าย มองภาพตรงหน้าอย่างชัดเจน
นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน มันคือการตัดสินใจที่รวดเร็วฉับไวในเสี้ยววินาทีจาก[ปฏิกิริยาเหนือมนุษย์] บวกกับท่วงท่าการออกแรงที่ฝังลึกในกระดูกจาก[ความชำนาญแปดก้าว]
สุดยอด
พรสวรรค์แบบนี้ ถ้าเกิดกับคนธรรมดา ก็คงได้แต่อยู่ในห้องใต้ดินที่มืดและเหม็นอับแบบนี้ ต้องสู้ตายเพื่อเงินไม่กี่หมื่น
แต่ถ้าอยู่กับเขา แล้วรวมกับเงินสดหลายร้อยล้านในบัญชี มันก็จะทำให้เขามีความสามารถในการปกป้องตัวเองเพียงพอ ในการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทุกครั้งในอนาคต
ประตูกรงเหล็กเปิดออก
เจ้ามือบ่อนใต้ดินเดินหน้าดำคล้ำไปวางเงินสดสามกองที่มัดด้วยยางไว้บนหน้าอกที่เต็มไปด้วยเลือดของอู๋เฟิง
"ถือว่าแกดวงแข็ง ที่ทำลายบัญชีของพี่เหลยได้ สามหมื่น เอาไปแล้วรีบไปซะ"
อู๋เฟิงกัดฟันลุกขึ้นนั่ง ไม่สนใจจะเช็ดเลือดที่ไหลเข้าตาตลอดเวลา กำเงินสามหมื่นนั้นไว้
หลินเจ๋อมองรายการคำที่กระโดดอยู่บนหัวเขา
[ความสิ้นหวังเพิ่มขึ้น] [ระยะห่างจากค่ายังขาดอีกสี่แสนเจ็ดหมื่น]
ปลาติดเบ็ดแล้ว
หลินเจ๋อไม่รบกวนใคร หันหลังเดินขึ้นบันไดแคบๆ กลับขึ้นไปยังพื้นดิน
อากาศนอกซอยฉางเล่อสดชื่นขึ้นเล็กน้อย
หลินเจ๋อเอนกายพิงประตูรถลัมโบร์กินีกระทิงดุสีดำด้าน จุดบุหรี่ขึ้นมาอย่างสบายอารมณ์
สิบกว่านาทีต่อมา อู๋เฟิงก็เดินกะเผลกออกมาจากประตูม้วน
เขาเปลี่ยนเสื้อแขนสั้นสีเหลืองซีด ใบหน้าเขียวช้ำเป็นจ้ำๆ ตาขวาบวมจนเหลือเพียงช่องเล็กๆ