"คุณหลิน" เสิ่นเนี่ยนเวยรีบเดินสองก้าวเข้ามาใกล้หลินเจ๋อขณะที่กระทิงดุยังไม่ขับออกมา
หลินเจ๋อหันข้างมองเธอ
"เมื่อกี้โจวเฉินคนนั้นไม่มีสายตา ไปชนคุณเข้า เป็นความผิดของตระกูลเสิ่นที่จัดการไม่เรียบร้อย" เสิ่นเนี่ยนเวยพูดเร็ว ท่าทางลดลงถึงต่ำสุด "คุณพักที่จวินเยว่ แม้สภาพจะดี แต่ที่นั่นเป็นสถานที่เปิดให้บริการ ผู้คนพลุกพล่านทุกวันวุ่นวายเกินไป"
เธอหยุดเล็กน้อย กัดฟันพูดความจริงออกมา
"คืนนี้ข่าวที่คุณปู่ฉินฟื้นคืนชีพ พรุ่งนี้เช้าจะแพร่สะพัดไปทั่ววงการชั้นสูงของเจียงเฉิงอย่างแน่นอน ตอนนั้นไม่รู้ว่าจะมีพวกนักธุรกิจหน้าใหม่ไร้มารยาทกี่คนไปรอปิดประตูที่จวินเยว่รบกวนการพักผ่อนของคุณ"
"ตระกูลเสิ่นเพิ่งสร้าง 'คฤหาสน์หยุนติ่ง' เสร็จที่ริมแม่น้ำฝั่งตะวันออก เป็นคฤหาสน์ส่วนตัวที่สร้างตามมาตรฐานสูงสุด พื้นที่ 60 ไร่ มีลานจอดเฮลิคอปเตอร์และท่าเรือส่วนตัว ระบบรักษาความปลอดภัยจ้างทหารเกษียณจากต่างประเทศทั้งหมด แม้แต่แมลงวันสักตัวก็บินเข้าไปไม่ได้"
"หากคุณไม่รังเกียจ ตระกูลเสิ่นอยากโอนคฤหาสน์นี้ให้คุณ เป็นที่พักอาศัยของคุณ"
เอ่ยปากก็ยกคฤหาสน์ส่วนตัวริมแม่น้ำที่ดินแพงเป็นทอง
ทรัพย์สินระดับนี้ ต้นทุนสร้างต้องไม่ต่ำกว่าหมื่นล้าน
นี่คืออำนาจของการถือชีวิตคนอื่นไว้ในมือ
เมื่อคุณมีสิ่งที่พวกเขาปรารถนามากที่สุด พวกเศรษฐีที่ปกติวางท่าเหนือคนอื่นจะสรรหาวิธีมัดเงินจำนวนมากมายใส่กระเป๋าคุณ กลัวว่าคุณจะไม่รับ