ฉินเจิ้นหัวเดินมาถึงหน้าหลินเจ๋อ คุกเข่าลงตรง ๆ เตรียมจะก้มหัวให้หลินเจ๋อหนึ่งครั้งเสียงดัง
หลินเจ๋อยกมือขึ้น ใช้นิ้วเดียวดันไหล่ของฉินเจิ้นหัวไว้
แค่ท่าทางเบามือเพียงเท่านั้น ฉินเจิ้นหัวกลับรู้สึกว่าบนไหล่ราวกับมีภาระหนักพันชั่ง กดดันให้เขาคุกเข่าไม่ลง
“ไม่ต้องทำพิธีใหญ่โตแบบนี้” เสียงหลินเจ๋อราบเรียบ “เป็นการค้าที่เป็นธรรม ทั้งสองฝ่ายออกเงิน ฉันส่งของ สามสิบล้านนี้ซื้อเวลาชีวิตคุณหนึ่งปี ไม่มาก ไม่น้อยไป”
ฉินเจิ้นหัวฉวยโอกาสยืนให้มั่นคง ด้านหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
“ท่านหลินพูดถูก เป็นการค้าที่เป็นธรรม” ฉินเจิ้นหัวคิดเร็วมาก “แต่ตระกูลฉินได้รับพระคุณอันใหญ่หลวงจากท่าน ต่อไปในเจียงเฉิง ขอเพียงท่านหลินเอ่ยปากหนึ่งคำ ตระกูลฉินจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อทำให้สำเร็จ”
สุนัขจอมเก๋าคือสุนัขจอมเก๋าจริง ๆ
แค่ไม่กี่ประโยคก็พยายามผูกตระกูลฉินเข้ากับหลินเจ๋ออย่างแนบแน่น
การเป็นหมาให้คนระดับเทพแบบนี้ไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่เป็นบุญวาสนาที่บรรพบุรุษเผากำยานให้
ที่สำคัญที่สุด การยืดอายุหนึ่งปีฟังดูมาก แต่เมื่อได้ลิ้มรสชาติของการฟื้นคืนชีพจากความตายแล้ว ฉินเจิ้นหัวจะพอใจกับแค่หนึ่งปีได้อย่างไร?
สามปี ห้าปี สิบปี! หรือแม้กระทั่ง...
หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
“ไม่ต้องมาแสดงความจงรักภักดี” หลินเจ๋อใช้นิ้วเคาะที่เท้าแขน “ฉันไม่รับลูกน้อง หนึ่งปีต่อจากนี้อายุของคุณจะหมดลง ถ้าถึงตอนนั้นพวกคุณมีสิ่งที่ทำให้ฉันสนใจ ฉันยังพอจะพิจารณาทำการค้ากับคุณอีกครั้ง”