หน้าประตูคฤหาสน์
ฉินเทียนหมิงสวมชุดสูทตัดเย็บอย่างเป็นทางการที่สุด ถือกล่องไม้จันทน์สีม่วงหนักอึ้งไว้ในมือ
ในกล่องบรรจุกรรมสิทธิ์ศูนย์การค้าระดับท็อปสามแห่งในนามตระกูลฉิน และเอกสารอนุมัติที่ดินผืนใหญ่ร้อยกว่าไร่ในเขตเมืองเก่าเจียงเฉิงที่เตรียมจะพัฒนา
มูลค่ารวมอย่างน้อยสามหมื่นล้านขึ้นไป
พอได้ยินคำบอกเล่าของริชาร์ด ฉินเทียนหมิงไม่เพียงไม่โกรธที่ถูกไล่กู่กลับ แต่กลับตัวสั่นสะท้าน เสื้อเชิ้ตด้านหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
ไม่สนใจ ไม่ต้องการของนอกกาย
สองประโยคนี้กระแทกเข้าหูฉินเทียนหมิงราวกับฟ้าผ่า
เมื่อคืนเขาเห็นกับตาว่าบิดาที่ใกล้ตายถอดเครื่องช่วยหายใจแล้วเดินลงจากเตียงได้เอง พลังแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะมีได้
ตอนนี้หลินเจ๋อไม่แม้แต่จะมองทรัพย์สินสามหมื่นล้านแล้วปฏิเสธรับทันที ยิ่งยืนยันคำคาดเดาของฉินเจิ้นหัวเมื่อคืน
เขามองไม่เห็นเศษกระดาษไร้ค่าของมนุษย์ปุถุชนพวกนี้เลย!
"ผมเข้าใจแล้ว! กรุณาบอกท่านอาจารย์หลินด้วยว่าตระกูลฉินเคารพท่านมากแค่ไหน!" ฉินเทียนหมิงโค้งตัวลงเก้าสิบองศาให้กล้องโทรทัศน์วงจรปิดเล็ก ๆ นั้น คำนับอย่างสุภาพที่สุด
แล้วเงยหน้าขึ้นตะโกน "ขึ้นรถ! กลับทั้งหมด! เลี้ยวรถเบา ๆ หน่อย อย่าไปรบกวนท่านอาจารย์หลินพักผ่อน!"
ขบวนรถโรลส์รอยซ์สุดยิ่งใหญ่ ตอนมามุ่งมั่น ตอนกลับไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบคันเร่งแรง ๆ แอบหนีไปอย่างเงียบเชียบราวกับหนู