“เคลียร์พวกหนูเสียออกไปซะ ตามกติกาวงการแกเลย” หลินเจ๋อมองริชาร์ด
“เข้าใจแล้วครับท่าน พวกมันทั้งชาติจะได้อยู่วงการนี้ไม่ได้อีก” ริชาร์ดก้มหัวลง ท่าทีอ่อนน้อมกว่าเมื่อวานอีก
หลินเจ๋อหันกลับมา สายตามองกวาดไปทั่วคนที่เหลือเกือบร้อยคน
“คนที่อยู่ต่อ เงินเดือนพื้นฐานทุกคนเพิ่มอีกเท่าจากที่ตระกูลเฉินให้ไว้” หลินเจ๋อพูดใหญ่โตตรง ๆ “ฉันต้องการแค่ความภักดี ทำงานกับฉันดี ๆ เงินมีเท่าไหร่ก็ใช้ไม่หมด แต่ถ้าให้ฉันจับได้ว่ามือไม่สะอาดอีก...”
หลินเจ๋อไม่พูดต่อ แต่คราบเลือดบนพื้นกระเบื้องจากข้อมือของอันเดรย์ คือคำเตือนที่ดีที่สุด
ไม้เรียวกับขนมปัง ใช้แล้วได้ผลทันที
ทั้งกองตอบรับออกมาอย่างพร้อมเพรียง
“ครับท่าน!”
เสิ่นเนี่ยนเวยที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ
ตอนแรกเธอยังกังวลว่าหลินเจ๋ออายุน้อยขนาดนี้ จะกดคนเก่าแก่เจ้าเล่ห์ในคฤหาสน์กลุ่มนี้ไว้ไม่อยู่
แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะคิดมากไปเอง
หลินเจ๋อชี้คนสองคน ก็จัดการคนในได้สะอาดหมดจด แถมยังทำให้ทีมรักษาความปลอดภัยทั้งทีมยอมจำนนหมดใจ
ฝีมือแบบนี้ ดุเดือดกว่าเสิ่นฉางซานตอนหนุ่ม ๆ เสียอีก
จัดการเรื่องวุ่นวายพวกนี้เสร็จ หลินเจ๋อกวักมือให้พวกนั้นแยกย้าย แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องโถงของวิลล่า
เสิ่นเนี่ยนเวยเห็นสถานการณ์ลงตัว รู้กาลเทศะเอ่ยลากลับ