เหล่าโม่เงียบไป
ทักษะพวกนี้คือรากฐานที่ทำให้เขายืนหยัดในโลกใต้ดินได้
แม้ตอนนี้เขาจะเป็นแค่ชายแก่ขายปลา แต่ตราบใดที่ยังถือมีดแล่ปลาอยู่ในมือ เขาก็ไม่กลัวใครมาหาเรื่อง
ถ้าส่งมอบให้ไปแล้ว เขาก็จะกลายเป็นคนแก่ที่ใกล้จะหมดอายุขัย ใครก็สามารถเหยียบย่ำได้
แต่พิษประสาทนั่นมันทรมานจนแทบเอาชีวิตไม่รอดจริง ๆ
ทุกคืนต้องเจ็บปวดจนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น ต้องพึ่งยาแก้ปวดปริมาณมากถึงจะหลับตาได้บ้าง
เขาเหนื่อยจริง ๆ และก็กลัวแล้วด้วย
หาเงินดำมาครึ่งชีวิต แต่กลับไม่มีชีวิตเหลือจะใช้
"หนึ่งสิบล้านไม่พอ" เหล่าโม่เงยหน้าขึ้นทันใด "เมื่อสูญเสียความสามารถในการป้องกันตัว ฉันต้องไปเปลี่ยนตัวตนที่ต่างประเทศ ฉันต้องการันตีว่าชีวิตที่เหลือจะไม่มีใครตามหาฉันเจอ"
"เราจะไม่เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับคุณแม้แต่นิดเดียว" หลินเจ๋อพูดตามน้ำ "นี่คือเงื่อนไขแถมของการซื้อขายครั้งนี้ และเช่นกัน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นคืนนี้ คุณห้ามบอกใครแม้แต่คำเดียว หากผิดสัญญา ฉันจะทำให้คุณตายอย่างทรมานกว่าพิษประสาทอีกร้อยเท่า"
เหล่าโม่หัวเราะแหบแห้ง
"ฉันคลุกคลีมาครึ่งชีวิต รู้ดีที่สุดว่าต้องปิดปากยังไง" เหล่าโม่ลุกขึ้น เดินไปที่ตู้นิรภัยติดผนัง พิมพ์รหัสเพื่อเปิด
เขาหยิบถุงกันน้ำออกมาจากข้างใน ข้างในมีพาสปอร์ตปลอมและบัตรธนาคารต่างประเทศแบบไม่ระบุชื่ออีกหลายใบ