“การแสดงข่มขู่แบบนี้เก็บไว้เถอะ” หลินเจ๋อมองเหล่าโม่ “พิษเข้าถึงหัวใจแล้ว อีกสามวันนายจะตายอย่างทรมาน”
หลินเจ๋อก้มลง มือทั้งสองข้างยันแผงขายที่เปียกน้ำ มองตาหล่าโม่ตรงๆ
“นายยอมตายอย่างน่าอนาถท่ามกลางกากปลาแถวนี้หรอกเหรอ?”
รอยยิ้มบนหน้าเหล่าโม่หายไปในพริบตา รูม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง มือขวากำแน่น เส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้นทีละเส้น
สภาพจริงของเขา ต่อให้เป็นโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเจียงเฉิงก็ตรวจไม่พบ คนหนุ่มที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันครั้งแรกคนนี้ ไปรู้ได้ยังไง?
หลินเจ๋อไม่เปิดโอกาสให้เหล่าโม่หายใจหายคอ รีบโยนไพ่ตายใบสุดท้ายออกมา
“ขายวิชานายให้ฉัน แลกกับการที่นายจะดึงพิษทั้งหมดในตัวนายออก ให้นายมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสามสิบปี”
เหล่าโม่ผุดลุกขึ้นยืนทันที
อ่างน้ำถูกเขาเตะจนคว่ำ น้ำดำกระเด็นเปื้อนพื้น
“แกเป็นใครกันแน่?”
หลินเจ๋อยืนตัวตรง น้ำเสียงราบเรียบ
“คนซื้อของนายไง”
ทันใดนั้น ด้านนอกตลาดสดก็มีเสียงเบรกรถดังแหวกอากาศเข้ามา
ตามด้วยประตูรถตู้สี่ห้าคันถูกเปิดกระแทกออกพร้อมกัน
นักเลงกว่ายี่สิบคนถือท่อเหล็กและมีดพร้าบุกเข้ามาอย่างดุดัน อุดตันทางเดินจนแน่นไปหมด
หัวโจกหัวโล้นคนหนึ่งถือมีดดาบ ชี้ไปทางอาคุยแล้วตะโกน
“ไอ้เวรนั่นแหละ! นายหวังบอกไว้ จับเป็นให้รางวัลห้าแสน! เอาศพกลับไปได้สองแสน!”