หลินเจ๋อเคาะพวงมาลัยเบาๆ
กับของแบบนี้อยู่ในมือ แค่รั่วออกไปหน้าเดียว หวังเจี้ยนซู่ไห้ใหญ่คนนี้ก็ต้องโดนยัดถั่วเขียวแน่นอน
“งั้นนายเอาเล่มนี้ไปขู่เขากับเขาใช่ไหม” น้ำเสียงหลินเจ๋อเรียบเฉย
อาคุยหัวเราะแห้งๆ อย่างเก้อเขิน “ผมคิดว่าจะทำเจ้านี้เสร็จแล้วก็เลิกมือล้างบาปไปต่างประเทศ เปิดราคาไปสิบล้าน หวังเจี้ยนซู่รับปากทางโทรศัพท์อย่างง่ายดาย บอกว่าเตรียมเงินสดไว้ แต่พอผมโผล่หน้ามา รอผมอยู่ทั้งนั้นคือปืนพร้อมลูก”
“ครึ่งเดือนมานี้ ผมโดนลูกน้องมันไล่กัดเหมือนหมา วันนี้ทนไม่ไหวจริงๆ เลยโดนไล่ต้อนไปในโรงงานร้างนั่น” อาคุยเว้นจังหวะ “บอส สมุดบัญชีเล่มนั้นเป็นของร้อนแรงที่สุด หวังเจี้ยนซู่ตอนนี้เป็นบ้าเป็นหลัง ออกปากไว้ว่า ใครได้เล่มนั้นไป ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ให้เงินรางวัลสองสิบล้านโดยตรง”
หลินเจ๋อยิ้ม
รางวัลสองสิบล้าน?
นี่แสดงว่าหวังเจี้ยนซู่ใจคอไม่ดีถึงที่สุด
เหยื่อที่ถูกไล่จนมุมแบบนี้ ถ้าจัดการได้ถูกสูตร น้ำมันที่คั้นออกมาจะมากกว่าสองสิบล้านหลายเท่า
อีกอย่าง ไห้ใหญ่ที่คลุกคลีอยู่ในวงการทั้งขาวดำมาหลายปี รายการคำบนตัวเขาจะแย่ได้ยังไง
“พรุ่งนี้ไปสถานีรถไฟ เอาเล่มนั้นกลับมา วางไว้ที่คฤหาสน์หยุนติ่ง” หลินเจ๋อเหยียบคันเร่ง “ส่วนหวังเจี้ยนซู่ ปล่อยให้มันโลดแล่นไปอีกสองสามวันก่อน ฉันมีแผนการอื่น”
อาคุยไม่กล้าถามมาก พยักหน้ารับคำ
ตอนกลางคืนสองทุ่มครึ่ง
คัลลิแนนแล่นเข้ามาถึงขอบเขตเมืองเก่าเจียงเฉิง