หลินเจ๋อมองกาแฟดำบนโต๊ะ
ในโทรศัพท์ เสียงของหวังเจี้ยนซู่เต็มไปด้วยท่าทีเหมือนให้ทาน "คุณหลิน ผมเป็นคนพูดดีก่อนแล้วมาดุทีหลัง อาคุยขโมยของฉันไป ส่งตัวเขามา ยี่สิบล้านจะเข้าบัญชีคุณภายในสิบนาที เรามาเป็นเพื่อนกัน หลังจากนี้ที่เจียงเฉิง ปัญหาเรื่องการอนุมัติก่อสร้างอะไร คุณบอกฉันได้ ฉันจัดการให้เรียบ"
หลินเจ๋อยิ้ม
เขาพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ นิ้วมือเคาะโต๊ะไม้แดงสองที
"นายหวัง นายคิดว่านายเก่งเกินไปแล้วล่ะ"
เสียงหายใจปลายสายหยุดไปชั่วขณะ
"คุณหลินพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?" น้ำเสียงของหวังเจี้ยนซู่ทุ้มลง พกพาความดุร้ายของคนที่คลุกคลีในวงการมืดมานาน "หนุ่ม ๆ เพิ่งมาใหม่ หยิ่งหน่อยก็เข้าใจได้ แต่ฉันหวังเจี้ยนซู่อยู่เจียงเฉิงมาสามสิบปี กินเกลือมากกว่าที่คุณกินข้าวด้วยซ้ำ น้ำขุ่น ๆ แบบนี้คุณไม่ควรลงไปยุ่มย่าม"
"เหรอ" น้ำเสียงหลินเจ๋อเรียบเฉยไม่มีความผันผวน "แล้วถ้าฉันจะลงไปยุ่มย่ามล่ะ"
ปลายสายเริ่มหายใจถี่ขึ้นทันที
"แกแกล้งฉันเล่นเหรอ?!" หวังเจี้ยนซู่ทำลายภาพสุภาพบุรุษทิ้งในที่สุด ด่าออกมาอย่างหยาบคาย "เลี้ยงเหล้าไม่กิน อยากกินเหล้าปล่อย! คิดว่าหลบอยู่ในคฤหาสน์หยุนติ่งแล้วจะปลอดภัยเหรอ? คืนนี้ฉันจะบดขยี้เขาลูกนั้นให้ราบ! ชาตินี้แกอย่าหวังจะออกจากเจียงเฉิงได้!"
หลินเจ๋อไม่สนใจฟังเขาพูดไร้สาระอีก กดวางสายทันที แล้วลากเบอร์นั้นเข้าแบล็กลิสต์
อาคุยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตัวเกร็งไปหมด
"นายท่าน เขาคงถึงทางตันแล้วจะกัด ผมลงไปจัดการคนที่อยู่เชิงเขาทันที" อาคุยมือหนึ่งวางบนด้ามมีดสามเหลี่ยมที่ขา