"อยู่ในป่าซ้ายนั่น! ยิงเลย!" สังโก๋ในที่สุดก็เห็นศพที่ล้มอยู่บนพื้น ขนหัวชูชันขึ้นมาทันที
ปังๆๆ!
ปืนยาวเถื่อนกับปืนพกกว่าโหลนับสิบกระบอกยิงกราดไปที่พุ่มไม้ทางซ้าย เศษไม้กับใบไม้ปลิวว่อนไปทั้งอากาศ
หลังระดมยิงจบหนึ่งชุด ป่าเงียบสงบจนน่าขนลุก
ไม่มีเสียงร่างคนล้มลงกับพื้น
"หยุดๆๆ!" สังโก๋ยกมือขึ้น "คนไปไหน? ยิงโดนหรือเปล่า?"
เสียงเพิ่งจบลง
ดังกริ๊ง! เสียงหนึ่งดังขึ้น ลูกเหล็กทรงกระบอกสีดำกลิ้งออกมาจากใต้รถตู้ทางด้านขวา หยุดลงตรงจุดที่มีคนหนาแน่นที่สุดพอดี
สังโก๋อาศัยไฟหน้ารถเห็นสิ่งนั้น ช่วงม่านตาหดวูบลงสุดขีด
ระเบิดแสงเสียง
"หมอบ!"
สังโก๋ทันได้แค่ตะโกนสองคำ
ตูม!!!
เสียงดังหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเดซิเบลพร้อมกับแสงจ้าที่ทำให้ตาบอดชั่วขณะ ระเบิดขึ้นบนถนนบนเขา
นักเลงหลายสิบคนถูกริบประสาทสัมผัสการมองเห็นและการได้ยินไปในพริบตา เอามือกุมตา กลิ้งไปมาอย่างทรมานบนพื้น ส่งเสียงร้องโหยหวน หูอื้อไปหมด
อาคุยโผล่ออกมาจากใต้รถออฟโรด
เขาไม่ได้ชักปืน แต่กลับจับดาบสามเหลี่ยม แล้วพุ่งเข้าหาฝูงชนด้วยความเร็วระเบิดเหนือมนุษย์
การบดขยี้ฝ่ายเดียวอย่างแท้จริงเริ่มต้นขึ้น
สามนาที
ผลกระทบจากแสงจ้าค่อยๆ จางหายไป
สังโก๋ส่ายหัว พยายามโฟกัสสายตาที่พร่ามัว เขาพยายามจะไปหยิบปืนลูกซองที่ตกอยู่บนพื้น
เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนหลังมือเขาอย่างหนัก ลายกันลื่นใต้รองเท้าทหารบดกระดูกนิ้วมือเขาแหลก