“พี่อู๋มาแล้ว”
“พี่จ้าว เชิญ”
“เชิญ”
“พี่เฉียนเฟิง”
ใกล้ถึงเวลาเริ่มงาน มีผู้คนไม่น้อยทยอยกันเข้ามา
เสียงชื่นชมอุทานดังขึ้นเป็นระยะ!
“อู๋เซียนจือจากหอวรรณศิลป์มาถึงแล้ว คนผู้นี้มีบทกวีชั้นเยี่ยมสองบทเลื่องลือไปทั่ว มิใช่คนธรรมดา!”
“ยังมีเฉียนเฟิงอีกคน เขาก็เป็นยอดอัจฉริยะด้านบทกวีจากหอวรรณศิลป์เช่นกัน”
“นั่นจ้าวโส่วเจี๋ย ยอดฝีมือแห่งหอจิตรกรรม เป็นศิษย์ของปรมาจารย์ฟู่”
“ผู้มาร่วมงานมากมาย ล้วนเป็นบุคคลที่ปกติหาได้พบเห็นยาก”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น ดังคำกล่าวที่ว่า บทกวีและภาพวาดล้วนมีอารมณ์สุนทรีย์ สิ่งเหล่านี้ย่อมแยกจากกันมิได้”
ทุกคนพูดคุยกันเซ็งแซ่ พลางอุทานชื่นชมไม่ขาดปาก
“เนิ่นนานแล้วที่ไม่มีบทกวีอมตะปรากฏขึ้น หอคีตกวีจึงเงียบเหงาลง ครั้งนี้จึงฉวยโอกาสมาร่วมวิจารณ์ชื่นชม หวังจะสร้างชื่อเสียง”
“ถูกต้อง ด้วยเหตุนี้จึงยิ่งทำให้เห็นถึงความเก่งกาจของจอมกวี”
“แต่เหตุใดผู้แต่งจึงลึกลับเช่นนี้ เรื่องราวเอิกเกริกถึงเพียงนี้แล้ว กลับไม่มีผู้ใดออกมายอมรับ ช่างน่าประหลาดนัก ชื่อเสียงทางวรรณศิลป์สำคัญถึงเพียงนี้ ยังยอมละทิ้งได้หรือ?”
“มีคนยอมรับแล้วนี่”
“ท่านหมายถึงซื่อจื่อกวนหรือ?”
“ฮ่า ๆ เขาเพียงพูดเหลวไหล จะถือเป็นจริงเป็นจังได้อย่างไร”
“ใช่แล้ว น่าขายหน้ายิ่งนัก”
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ผู้คนก็หันหัวข้อสนทนามาที่กวนหนิงอีกครั้ง
อย่างไรเสีย ทุกคนต่างใคร่รู้ที่สุดว่าผู้แต่งเป็นใคร จวบจนบัดนี้ก็มีเพียงกวนหนิงที่ยอมรับ
“มองอะไรกัน พวกเราก็นั่งเถิด”
กวนหนิงชี้ไปยังที่นั่งเบื้องหน้า การยืนอยู่เช่นนี้ช่างเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน
“นั่งมิได้”
ลู่จวิ้นเยี่ยนส่ายหน้า
“เพราะเหตุใด?”
“นี่เป็นกฎที่รู้กันโดยมิได้ประกาศ มีเพียงผู้โดดเด่นจากแต่ละหอ หรือผู้มีชื่อเสียงเท่านั้นจึงจะนั่งได้”
“ก็ไม่มีป้ายระบุชื่อผู้ใดเสียหน่อย”
กวนหนิงไม่สนใจคำเหล่านั้น เดินตรงไปแล้วนั่งลงทันที ทั้งยังเลือกที่นั่งแถวหน้า
“เจ้า...”
ลู่จวิ้นเยี่ยนพูดไม่ออก
“ทำเช่นนี้เจ้าจะกลายเป็นเป้าโจมตีของทุกคน ข้าขออยู่ห่างจากเจ้าสักหน่อย”
“ซื่อจื่อกวนนั่งลงแล้วจริง ๆ หรือ? ยังเลือกที่นั่งตรงนั้นอีกด้วย?”