“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?”
กวนหนิงขมวดคิ้ว
“ย่อมมีสิ ทุกปีมีคนถูกขับออกจากสำนักศึกษาหลวงไม่น้อย!”
ลู่จวิ้นเยี่ยนกล่าวเสียงขรึม “สำนักศึกษาหลวงคือสำนักศึกษาชั้นเลิศที่สุดแห่งราชวงศ์ต้าคัง ที่นั่นรวบรวมปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงมากมาย คนเหล่านี้ถ่ายทอดวิชาและไขข้อข้องใจ จึงได้รับความเคารพจากผู้คน ส่วนเจ้าเดิมเป็นนักศึกษาในสำนักแท้ ๆ กลับมาเรียนบ้างขาดบ้าง ไม่ใคร่ได้มาเล่าเรียน นี่เรียกว่าขาดเรียน หากขาดเรียนมากเกินไปก็จะถูกไล่ออก”
“แน่นอนว่าเรื่องนี้ใช้กับนักศึกษาในสำนักอย่างเป็นทางการเท่านั้น พวกที่เข้าฟังโดยไม่ขึ้นทะเบียนไม่อยู่ในข่าย”
“แล้วเจ้าเล่า?”
กวนหนิงมองลู่จวิ้นเยี่ยน คุณชายผู้นี้ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนเด็กที่ตั้งใจเรียนอย่างว่าง่าย
“ท่านปู่ข้าเป็นเสนาบดีกรมขุนนาง ทั้งยังได้รับแต่งตั้งเป็นอำมาตย์ใหญ่แห่งสภาอำมาตย์ บิดาข้าก็เคยบริจาคเงินทองและสิ่งของให้สำนักศึกษาหลวงไม่น้อย...”
ลู่จวิ้นเยี่ยนมองกวนหนิงอย่างมีนัย “เพราะฉะนั้น...เจ้าคงเข้าใจ”
“เข้าใจแล้ว”
กวนหนิงไม่ประหลาดใจ นี่คือธรรมเนียมของบ้านเมือง
“เดิมทีเจ้าเองก็ทำเช่นนี้ได้ แต่บัดนี้ไม่ได้แล้ว”
ลู่จวิ้นเยี่ยนกล่าวเสริมอีกประโยค
“ฝ่าบาททรงคาดหวังกับเจ้าสูงยิ่ง หากเจ้าถูกขับออกจากสำนักศึกษาหลวง ย่อมไม่ใช่เรื่องน่ายินดีนัก...”
ที่จริงเขายังมีอีกครึ่งประโยคที่ไม่ได้กล่าวออกมา—บิดาของเจ้าสิ้นแล้ว
“เข้าใจแล้ว”
กวนหนิงสูดหายใจลึก นี่มันหลุมพรางเรียงรายทุกย่างก้าวจริง ๆ
“แต่ก็มีความเป็นไปได้อยู่ เจ้ามีฐานะไม่ธรรมดา อีกทั้งยังเป็นนักศึกษาที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง หากขับออกไปตรง ๆ คงไม่เหมาะนัก เพราะฉะนั้นจึงอาจกำหนดการทดสอบให้เจ้า”
ลู่จวิ้นเยี่ยนกล่าวต่อ “ยิ่งไปกว่านั้น การทดสอบนี้ย่อมเข้มงวดอย่างยิ่ง ส่วนเหตุผลนั้น...เจ้าคงเข้าใจ!”
กวนหนิงเข้าใจดี วิธีนี้จะปิดปากผู้คนได้ ทั้งยังมีเหตุผลชอบธรรมอย่างยิ่ง และพวกเขาก็เชื่อมั่นว่ากวนหนิงไม่มีทางผ่านการทดสอบได้