เจินจี้ไคมีสีหน้าชะงักงันเล็กน้อยเช่นกัน คาดไม่ถึงว่ากวนหนิงจะกล่าววาจาเช่นนี้ออกมา
“ไร้มารยาทแต่มีความรู้ แล้วจะมีประโยชน์อันใด?”
จากนั้นอาจารย์จูก็เอ่ยขึ้นโดยตรง
ความหมายคือ หากไม่ยึดถือจารีต ไม่ใส่ใจขัดเกลาตนเอง ต่อให้เรียนรู้มากมายเพียงใดแล้วจะมีประโยชน์อันใด?
เจินจี้ไคกับคนรอบข้างอีกหลายคนต่างมองกวนหนิงพลางหัวเราะเยาะ
ช่างไม่รู้จักเจียมตน กล้าดีอย่างไรมาถกเถียงกับอาจารย์จู เจ้านับเป็นตัวอะไร?
ถ้อยคำนี้ไร้ช่องโหว่ กวนหนิงเองก็เห็นด้วย ทว่าไม่ว่าจะเป็นอาจารย์จูหรือเจินจี้ไค เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คิดเช่นนั้นจริง ๆ
คนหนึ่งเป็นปราชญ์ผู้ดูแลการศึกษา อีกคนเป็นผู้ช่วยอาจารย์ ทั้งคู่มีอำนาจไม่น้อยต่อการอยู่หรือไปของตน คงได้รับคำสั่งมา จงใจเล่นงานเขา...
ความคิดวาบผ่าน
กวนหนิงย้อนถามว่า “ทำเพื่อชื่อเสียงจริง ๆ หรือเพียงเสแสร้งยึดถือจารีต?”
“บังอาจ!”
เจินจี้ไคตวาดทันที
ความหมายของเขาคือ คนเหล่านี้มิได้ยึดมั่นว่าจารีตจะละทิ้งไม่ได้ แท้จริงแล้วเพียงห่วงหน้าตาและชื่อเสียงของตน
ยามอาจารย์จูเดินเข้ามาและสนทนากับผู้อื่น ทุกถ้อยคำล้วนเผยกลิ่นอายโลกีย์ ไหนเลยจะเหมือนปราชญ์ผู้ทุ่มเทค้นคว้าหาความรู้ กลับคล้ายขุนนางที่ฉวยโอกาสแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตนเสียมากกว่า
เป็นเช่นนี้แล้ว กวนหนิงย่อมไม่ให้ความเคารพ
“แม้เจ้ายังไม่ได้จัดการขึ้นทะเบียน แต่ก็เป็นนักศึกษาแห่งสำนักกั๋วจื่ออยู่ดี นี่คือวิธีพูดกับอาจารย์หรือ?”
เจินจี้ไคตวาดซ้ำ
“อย่างไร? โกรธจนกลบเกลื่อนความผิดแล้วหรือ ถูกแทงใจดำเข้าให้?”
น้ำเสียงของกวนหนิงเรียบเฉย
“ซื่อจื่อกวน”
ลู่จวิ้นเยี่ยนเตือนอยู่ข้างกายอีกครั้งว่า คำพูดเหน็บแนมของท่านชัดเจนเกินไปแล้ว
หากล่วงเกินเจินจี้ไคยังพอมีโอกาสอยู่บ้าง แต่หากล่วงเกินปราชญ์ผู้ดูแลการศึกษา ย่อมไม่มีโอกาสเป็นแน่!