“ใต้เท้า อย่าเข้าไปเลยขอรับ”
“ใช่แล้ว!”
คนรอบข้างพากันห้ามปราม ด้วยเกรงว่าเขาจะตกอยู่ในอันตราย
ซ่งเฉิงกลับไม่สนใจ มุ่งตรงไปยังใต้กำแพงเมือง
เขาไม่ยินยอมอย่างยิ่ง ไม่ยินยอมเป็นที่สุด
ลองตรึกตรองดูให้ดี ตั้งแต่แรกที่เขาส่งเถาโจวไปยังเขาผิงหลิ่งเพื่อตามหากวนหนิง เขาก็ติดกับดักเสียแล้ว แผนการทั้งหมดเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น
มิใช่เพราะเขาไร้ความสามารถ แต่เป็นเพราะป้องกันไม่ไหว และคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง…
“ครานี้ข้ายอมรับความพ่ายแพ้!”
ซ่งเฉิงเงยหน้ากล่าว “แต่เจ้าเองก็อย่าหวังว่าจะสุขสบาย รู้หรือไม่ว่ากองทัพหลักของต้าคังพ่ายถอยอย่างต่อเนื่อง ยามนี้ละทิ้งหวยตงกับหวยหนานไปจนหมดแล้ว เหลือเพียงอำเภอปาแห่งหวยซีให้ถอยไปตั้งรับ เพื่อยึดพื้นที่เพียงน้อยนิดนั้นขวางไม่ให้พวกเรารวมกำลังกับกองทัพรัฐเหลียง กล่าวคือแทบทั้งหวยโจวถูกพวกเรายึดครองแล้ว เจ้าไม่มีโอกาสหรอก”
กวนหนิงได้ฟังก็ชะงักไปเล็กน้อย
เขาไม่คิดว่าสถานการณ์ศึกจะเลวร้ายลงถึงเพียงนี้
หากรัฐเว่ยกับรัฐเหลียงรวมกำลังกันได้ ย่อมแข็งแกร่งดุจไม้ไผ่หักโค่น กองทัพยากจะต้านทาน เมื่อถึงขั้นนั้นก็ทำได้เพียงขอสงบศึก
ความคิดหนึ่งแล่นผ่าน
กวนหนิงเอ่ยว่า “เช่นนั้นหรือ? เจ้าบอกว่าพวกเจ้าตีเมืองได้หมดแล้ว เหตุใดบัดนี้เจ้าจึงอยู่นอกเมือง ส่วนข้าอยู่ในเมืองเล่า?”
คำพูดนั้นตบหน้าซ่งเฉิงฉาดใหญ่
สีหน้าซ่งเฉิงย่ำแย่ ก่อนกล่าวเสียงเย็นชา “อย่าเพิ่งได้ใจไป เจ้าเป็นเพียงสายน้ำไร้ต้นกำเนิด โดดเดี่ยวไร้ผู้ช่วยเหลือ ไม่ช้าก็ต้องกลายเป็นปลาในไห!”
“ข้าจะคอยดู”
กวนหนิงตอบกลับทันที