เขาผิงหลิ่งกลายเป็นเตาไฟขนาดมหึมาไปแล้ว
แม้แต่คนที่อยู่ตีนเขายังถูกความร้อนแผดเผาจนต้องถอยห่าง นับประสาอะไรกับคนที่อยู่ข้างใน
ทหารสี่พันห้าร้อยนายเข้าไปในเขา ขอเพียงมีคนรอดออกมาสักร้อยก็นับว่าไม่เลวแล้ว เรียกได้ว่ากองทัพพินาศย่อยยับ!
ความสูญเสียครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก!
เมื่อวานซืนก็เพิ่งเสียทหารไปเกือบสองพันนาย!
หากนับรวมความสูญเสียจากการซุ่มโจมตีก่อนหน้านี้ ยอดรวมก็เกือบหมื่นคนแล้ว...
เมื่อมองไปทั่วทั้งสมรภูมิ การสูญเสียทหารมากมายถึงเพียงนี้หาได้ยากยิ่ง
และทั้งหมดนี้ล้วนเกิดจากกวนหนิง
ความหวาดระแวงที่ซ่งเฉิงมีต่อกวนหนิงพุ่งขึ้นถึงขีดสุด!
เขามีทหารใหม่เพียงหยิบมือยังเก่งกาจถึงเพียงนี้ หากปล่อยให้เขานำกองทัพเจิ้นเป่ยแล้วจะเหลืออะไร?
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกำจัดเด็กคนนี้ให้ได้ ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เขาท้อถอย กลับยิ่งทำให้เขามุ่งมั่นขึ้นกว่าเดิม...
“ใต้เท้า พวกเราจะทำอย่างไรดี?”
ทหารนายหนึ่งถามอย่างระมัดระวัง
ซ่งเฉิงไม่กล่าวอะไร จะทำอย่างไรได้เล่า?
ทำได้เพียงรอเท่านั้น
ดูว่าจะมีผู้โชคดีหนีออกมาได้หรือไม่ รอดมาได้สักคนก็นับว่ายังดี...
“ไฟช่างโหมแรงนัก!”
ณ จุดหลบซ่อนนอกเขาผิงหลิ่ง องค์หญิงหย่งหนิงอดทอดถอนใจมิได้
“เพียงแต่มีกำลังทหารเว่ยมาไม่มากเกินไปหน่อย”
กวนหนิงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ไฟโหมแรงถึงเพียงนี้ อย่าว่าแต่สี่พันกว่าคนเลย ต่อให้ส่งเข้าไปสี่หมื่นคนก็ถูกเผาจนสิ้นซากได้
“เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ?”
องค์หญิงหย่งหนิงมองเขาด้วยดวงตางาม
“แค่นี้จะนับเป็นอะไร?”
กวนหนิงคิดในใจว่า สมัยสามก๊ก ลู่ซวิ่นยังเผาค่ายของหลิวเป้ยทอดยาวถึงแปดร้อยลี้ได้