ผู้คนรอบข้างต่างมีสีหน้าพิกล ทำให้สีหน้าของซ่งเฉิงกระอักกระอ่วนยิ่งนัก
จี้หู่กระแอมเบา ๆ
“เอ่อ... กวนหนิงผู้นี้เจ้าเล่ห์เพทุบาย คอยระวังไว้สักหน่อยย่อมเป็นการดี”
เขาช่วยซ่งเฉิงคลี่คลายสถานการณ์ได้ทันท่วงที
“ใช่แล้ว!”
“ใช่แล้ว!”
คนอื่น ๆ พลันได้สติ ต่างพากันเออออตาม
“แต่คิดไม่ถึงว่ากวนหนิงจะทิ้งเมืองหนีไปจริง ๆ”
“นี่ต่างหากคือความฉลาด”
“พบจดหมายฉบับหนึ่ง ข้างบนเขียนว่า ‘เรียนใต้เท้าซ่ง’”
ยามนั้นพลทหารคนหนึ่งก็เข้ามา
“เอามาให้ข้าดู”
ซ่งเฉิงคลี่จดหมายออก
“ใต้เท้าซ่ง คงคิดว่าข้าจะใช้กลศึกเมืองว่างเปล่าใช่หรือไม่ คงตกใจอีกแล้วสินะ ไม่ทราบว่าคราวนี้ใต้เท้าซ่งนำคนมาด้วยเท่าใด เตรียมตัวพร้อมแล้วหรือยัง...”
“กวนหนิง!”
ซ่งเฉิงฉีกจดหมายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที
แม้แต่ผู้มีความอดกลั้นอย่างเขาก็ยังทนไม่ไหว
“นี่กวนหนิงทิ้งไว้หรือ?”
จี้หู่ถามด้วยความสงสัย
“ถ่ายทอดคำสั่ง ให้กระจายกำลังคนของเราออกไป ค้นหาทั่วทั้งจวนตามหาร่องรอยของกวนหนิง คราวนี้ต้องกำจัดเขาให้ได้!”
ถูกหยอกล้อครั้งแล้วครั้งเล่า ซ่งเฉิงโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว
“กวนหนิงอยู่ที่นี่หรือ?”
“อยู่แน่ เพราะเขาไม่มีที่ให้หนี ทั้งยังไม่คิดจะไปด้วย”
ซ่งเฉิงกล่าวเสียงเย็น “เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะสู้กับพวกเราจนถึงที่สุด ดูได้จากจดหมายฉบับนี้ มิฉะนั้นเขาคงไม่ทิ้งมันไว้”
“น่าชังนัก!”
ทุกคนต่างมีสีหน้าไม่พอใจ รู้สึกว่าถูกท้าทาย
“ใต้เท้า เพิ่งพบว่าในเมืองถูกขนย้ายของออกไปจนหมด ชาวเมืองส่วนใหญ่ถอนตัวไปแล้ว เหลือเพียงคนชราและผู้เยาว์ ทั้งยังไม่มีอาหารกิน เสบียงทหารที่เรามีอยู่แต่เดิมก็หายไปหมดแล้ว”