“เป็นไปไม่ได้!”
เสียงตะโกนดังขึ้น ผู้ที่เอ่ยวาจานี้คือกวนจื่ออัน
“ชนเผ่าป่าเถื่อนอาจโลภไม่รู้จักพอ ฉวยโอกาสเรียกร้องสิ่งของบางอย่าง พวกเขาก็เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร เห็นเสียว่าให้ทานขอทานก็แล้วกัน แต่หากพวกเขาจงใจยั่วยุและเปิดศึก ย่อมเป็นไปไม่ได้”
กวนจื่ออันมีสีหน้าไม่เชื่อถือ
เรื่องนี้เขามีสิทธิ์ออกความเห็นมากที่สุด
เพราะเป็นเขาที่ลงนามในสัญญาสงบศึกกับชนเผ่าป่าเถื่อน อีกทั้งยังมีเรื่องในอดีตที่ซ่อนเร้นอยู่อีก...
กล่าวโดยสรุปแล้ว ไม่มีทางเกิดศึกขึ้นอย่างแน่นอน
“ต้วนอ่าง ข่าวศึกของเจ้าแม่นยำหรือไม่?”
จักรพรรดิหลงจิ่งตรัสถามโดยตรง
“แม่นยำแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ นี่เป็นรายงานด่วนที่โจวฉิง รองแม่ทัพแห่งกองทัพอันเป่ย เขียนด้วยตนเอง ไม่มีทางเป็นเท็จพ่ะย่ะค่ะ”
ต้วนอ่างรีบอธิบาย เขาไม่อยากรับเคราะห์อีกแล้ว
“ลงนามในสัญญาสงบศึก ตกลงพักรบกันสามสิบปี เพิ่งผ่านไปไม่ถึงหนึ่งปีเอง!”
กวนจื่ออันมีสีหน้าประหลาดใจอยู่บ้าง
“โหวกวานจวินคงมิได้คิดว่าชนเผ่าป่าเถื่อนเป็นผู้รักษาสัจจะกระมัง?”
เซวียหวยเหรินเอ่ยขึ้น “สัญญาสงบศึกฉบับนี้แต่แรกก็ไม่มีผลผูกมัดใด ๆ ต้าคังถูกสองแคว้นเว่ยและเหลียงรุกราน ผู้มีสายตาย่อมรู้ว่านี่เป็นโอกาสดีที่สุด”
“แต่สัญญานี้มิใช่เพียง...ยังมี...”
“หืม?”
จักรพรรดิหลงจิ่งทอดพระเนตรเขาด้วยสายตาเย็นชาในทันใด
กวนจื่ออันพลันได้สติ เกือบหลุดพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไป
“เกิดสงครามขนาดใหญ่แล้วหรือ?”
“ยังไม่ถึงขั้นนั้นพ่ะย่ะค่ะ แต่เกิดการสู้รบเฉพาะพื้นที่แล้ว ฝ่ายเรามีผู้บาดเจ็บล้มตายกว่าสามพันคน...”
“บัดซบ!”
“บัดซบ!”
พระพักตร์ของจักรพรรดิหลงจิ่งเคร่งขรึมถึงขีดสุด
“พวกคนไร้สัจจะกลุ่มนี้ ช่างไม่รู้จักรักษาคำพูดแม้แต่น้อย เราได้...”