ไม่นาน กรมพิธีการก็เริ่มประกาศข่าว ปิดประกาศไปทั่ว ทั้งยังส่งคนควบม้าไปยังหัวเมืองต่าง ๆ เพื่อเผยแพร่ข่าวอย่างกว้างขวาง
ทั่วทั้งเมืองซ่างจิงสั่นสะเทือนด้วยข่าวนี้
เรื่องน่ายินดีเหนือสิ่งอื่นใดคือกวนหนิงยังไม่ตาย ทั้งยังสร้างความชอบ พลิกสถานการณ์ของศึกได้...
ในยามสิ้นหวัง เขากลับนำความหวังมาให้
ผู้คนพากันฮือฮา!
พวกเรายังมีเจิ้นเป่ยอ๋อง!
ถ้อยคำนี้แพร่สะพัดไปทั่ว...
คราวที่ทูตรัฐเว่ยมายังเมืองซ่างจิง ผู้คนต่างกล่าวว่า ‘พวกเรายังมีกวนซื่อจื่อ’ บัดนี้ก็เป็นเช่นนั้นอีกครั้ง คนเดิม เพียงแต่เรียกขานต่างกัน
เมฆหมอกอันมืดมนจากสงครามคล้ายถูกปัดเป่าไป
ผู้คนมากมายต่างพากันเฉลิมฉลอง กวนหนิงมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นอีกครั้ง
ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่ากวนจื่ออันออกจากเมืองซ่างจิง มุ่งขึ้นเหนือไปยังอวิ๋นโจว
วันนี้เป็นวันที่เขากลับสู่แดนเหนือ
เขาเป็นถึงกวนจวินโหว เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพอันเป่ย ทว่ากลับกลายเป็นคนไร้ตัวตน ไม่มีผู้ใดสนใจ ไม่มีผู้ใดมาส่ง น่าเวทนายิ่ง...
ผู้คนต่างพูดถึงกวนหนิง เมื่อเทียบกันแล้วช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว
“คอยดูเถิด ข้าจะพิสูจน์ให้พวกเจ้าทุกคนเห็นว่า ข้าเก่งกว่ากวนหนิง ข้าต่างหากคือเสาหลักของต้าคัง!”
กวนจื่ออันกัดฟันสาบาน
วิกฤตทางเหนือครานี้ คือโอกาสที่เขาจะสร้างชื่อเสียง
พวกเจ้าว่าก่อนหน้านี้ข้าอาศัยบารมีจวนอ๋องเจิ้นเป่ย แต่บัดนี้ข้ามีกองทัพอันเป่ยแล้ว...
เขาจากไปโดยไม่เหลียวหลัง
เมืองซ่างจิงเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้...
หอเมามวลบุปผา
ในฐานะหอคณิกาอันดับหนึ่งของเมืองซ่างจิง แม้ในยามใกล้ศึกก็ยังเงียบเหงาลงไม่น้อย คาดว่าบรรดาขุนนางและผู้มีฐานะคงไม่มีแก่ใจเสพสุขสำราญ