จักรพรรดิหลงจิ่งไม่เคยต้องอับอายเช่นวันนี้มาก่อน ถึงกับต้องเรียกพระราชโองการของตนคืน เท่ากับตบหน้าตนเอง...
แล้วพระองค์จะทรงยินดีได้อย่างไร?
กวนหนิงผู้นี้ทำให้พระองค์ประหลาดใจยิ่งนัก
เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้?
เขามิใช่ซื่อจื่อไร้ความสามารถคนหนึ่งหรือ?
ตั้งแต่เล็กเขาไม่ชอบร่ำเรียน รู้แต่เที่ยวเล่น...พระองค์ยังจำได้ว่าเมื่อก่อนยามเขามาซ่างจิง เคยเรียกมาซักถามโดยเฉพาะ
หากมีภัยแล้งในพื้นที่หนึ่ง ผู้คนอดอยากอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ต้องพลัดถิ่นไร้ที่พึ่ง ทั้งยังไม่มีข้าวกิน ควรทำเช่นไร?
คำตอบของเขาเรียบง่ายยิ่ง
พวกเขาไม่มีข้าวกิน ก็ย่อมกินเนื้อได้
คำตอบช่างเหลวไหลและน่าขันเพียงใด ทำให้จักรพรรดิหลงจิ่งมั่นพระทัยว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์
เขาไม่อาจฝึกยุทธ์ได้ ตั้งแต่เล็กก็เจ็บป่วย ร่างกายอ่อนแอ เจ็บออดแอด เกือบเอาชีวิตไม่รอด ทั้งไม่มีพรสวรรค์ด้านการฝึกยุทธ์แม้แต่น้อย ทว่ากลับเล่นงานกวนจื่ออันจนมีสภาพเช่นนั้นได้...
เปลี่ยนไปแล้ว!
นับแต่เดินทางมาซ่างจิง ทุกสิ่งในตัวเขาก็เปลี่ยนไป ราวกับกลายเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง
ก่อนหน้านี้เป็นเพียงการเสแสร้งหรือ?
จักรพรรดิหลงจิ่งไม่ค่อยเชื่อ ทว่านอกจากเหตุผลนี้แล้ว จะอธิบายอย่างไรได้อีก?
ย่อมเป็นโชคของผู้เป็นประมุขที่มีขุนนางมากความสามารถเช่นนี้ อีกทั้งยังเป็นราชบุตรเขยของราชสำนัก อย่างน้อยก็ในนาม
พระองค์คิดจะมอบความสำคัญให้เขา ทว่าก็ทรงล้มเลิกความคิดนั้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อเกิดความบาดหมางขึ้นแล้ว ก็มีแต่จะยิ่งขยายกว้าง อีกทั้งยังมีเรื่องนั้นอีก...จึงกำหนดไว้แล้วว่าไม่อาจมอบความสำคัญให้ได้ มีแต่ต้องกดข่ม!
แต่ยามนี้สถานการณ์เริ่มเกินควบคุม ดูท่าจะกดเอาไว้ไม่อยู่แล้ว