ภายใต้การจู่โจมฉับพลันนี้ ทหารเว่ยล้มลงอีกหลายคน ทว่าการยิงธนูย่อมเผยตำแหน่งของพวกเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้...
“อยู่ตรงนั้น!”
“ตามไป!”
ทหารเว่ยที่กำลังเดือดดาลเร่งไล่ตาม ทว่าวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็เหยียบพลาด ร่วงลงไปในกับดักอีกครั้ง
เมื่อเห็นคนตกลงไป บางคนก็เปลี่ยนเส้นทางไล่ตามทันที แต่กลับพลัดตกลงไปอีก
ที่แท้กับดักเหล่านี้ไม่ได้มีเพียงแห่งเดียว หากกระจายอยู่ทั่วบริเวณอย่างไร้แบบแผน เริ่มจากขุดหลุมลึกลงไปในดิน จากนั้นจึงวางกิ่งไม้พาดทับ แล้วปกคลุมด้วยใบไม้แห้ง จนแทบแยกไม่ออก...
ขณะเดียวกัน ลูกธนูก็พุ่งเข้าใส่ไม่ขาดระยะ อีกทั้งอยู่ใกล้เพียงนี้ พวกเขาแทบกลายเป็นเป้านิ่ง
เพียงเวลาไม่นาน เสียงกรีดร้องก็แผดก้องไปทั่ว
“เกิดอะไรขึ้น?”
เถาโจวได้ยินเสียงร้องก็รู้ว่าถูกศัตรูซุ่มโจมตี ทว่าเขากลับรู้สึกยินดีอยู่บ้าง
นั่นหมายความว่ากวนหนิงซ่อนตัวอยู่ที่นี่
“บุกเข้าไป ค้นตัวมันออกมาให้ข้า!”
เขาสั่งการแล้วตามเข้าไปติด ๆ
เขาไม่ได้กังวลเลย กวนหนิงมีเพียงทหารที่เหลือรอดไม่กี่นาย แถมยังเป็นทหารใหม่ทั้งนั้น เขาจะต้องกลัวอะไร?
“ท่านแม่ทัพเถา ศัตรูวางกับดักไว้ในป่า พวกเราสูญเสียกำลังพลไปมากขอรับ”
เวลานั้นมีทหารเข้ามารายงาน
“กับดักหรือ?”
เถาโจวชะงักเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “พวกเจ้าล้อข้าเล่นหรือ กับดักกระจอก ๆ แค่นี้จะขวางทัพเราได้อย่างไร?”
“พวกมันตั้งกับดัก แล้วยังให้พลธนูยิงโจมตี ทำให้พวกเราเสียเปรียบอย่างยิ่งขอรับ...”
ทหารผู้ส่งข่าวพาเถาโจวมาถึงหน้ากับดักแห่งหนึ่ง เขามองทหารที่ตกลงไป ถูกหลักแหลมภายในแทงร่างจนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด สีหน้าพลันมืดครึ้มอย่างยิ่ง