“เจ้าช่างอวดดีนัก!”
เถาโจวตัวสั่นทั้งกายและใจ เขาตกตะลึงกับความโหดเหี้ยมของกวนหนิง
“ข้าถามเจ้า พวกเจ้ารู้เส้นทางที่พวกเราใช้เดินทัพได้อย่างไร ถึงได้ซุ่มโจมตีล่วงหน้า?”
นี่ต่างหากคือจุดประสงค์ที่กวนหนิงจับเป็นเถาโจว
“ข้าไม่รู้”
เถาโจวส่ายหน้า
“ไม่รู้?”
กวนหนิงจับมือเขาไว้ ก่อนจะล้วงมีดสั้นออกมาจากเอว
“เจ้าจะทำอะไร?”
“เจ้าจะทำอะไร?”
เถาโจวตกใจจนเสียงสั่น
“ตกลงพวกเจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“ข้าไม่รู้จริง ๆ!”
สีหน้ากวนหนิงสงบนิ่ง มือขวากำมีดสั้นแล้วฟันลงไปทันที!
“อ๊าก!”
เถาโจวส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงก้องสะท้อนไปทั่วทั้งป่าเขา
นิ้วมือข้างนี้ของเขาถูกฟันขาดไปถึงสี่นิ้ว!
ภาพที่เห็นทำให้เหล่าทหารใหม่โดยรอบถึงกับเบิกตาค้าง...
“หากยังไม่พูดความจริง นิ้วมืออีกข้างก็จะไม่เหลือเช่นกัน”
กวนหนิงกล่าวอย่างราบเรียบ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
“ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริง ๆ!”
เถาโจวฝืนทนความเจ็บ กัดฟันกล่าวว่า “ข้าเพียงทำตามคำสั่งของใต้เท้าซ่ง นอกเหนือจากนั้นข้าไม่รู้อะไรทั้งสิ้น”
อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้แล้วยังกล่าวเช่นนี้ เช่นนั้นคงไม่รู้จริง ๆ
“กองทัพเว่ยของพวกเจ้ามีกำลังพลอยู่ในจวนเจียงลี่เท่าใด?”
“ทั้งหมดหนึ่งหมื่น ข้านำออกมา 2,000 นาย ยังเหลืออีก 8,000 นาย”
“แผนโจมตีขั้นต่อไปของพวกเจ้าคืออะไร?”
“ไม่มีแผนการรบ เป้าหมายหลักของพวกเราก็คือท่าน”
“ข้า?”
กวนหนิงชะงักไปเล็กน้อย
“เหตุใดจึงเป็นข้า?”
“เป็นคำสั่งของใต้เท้าซ่ง เขากล่าวว่าท่านคืออ๋องเจิ้นเป่ย เป็นผู้สืบทอดของกวนฉงซาน หากเติบโตขึ้นมา ย่อมเป็นภัยต่อรัฐเว่ยของพวกเรายิ่งนัก...”