ท่ามกลางแววตาฉงนของกวนหนิง โม่เซวียนเอ่ยเสียงต่ำว่า “พวกเจ้าคงเป็นกำลังที่หลงเหลือจากอดีตฮ่องเต้ผู้ถูกปลดสินะ”
“เหลวไหล!”
อารมณ์ของเล่อเฉิงเหรินพลันพลุ่งพล่าน ใบหน้าบิดเบี้ยวจนผิดรูป
“ฮ่องเต้หลงอันหาใช่อดีตฮ่องเต้ผู้ถูกปลดไม่ พระองค์ทรงเป็นประมุขผู้เปี่ยมพระปรีชาสามารถและเมตตาที่สุดเท่าที่เคยมีมา เป็นเซียวเฉิงเต้าต่างหากที่ก่อกบฏต่อพี่ชาย ชิงบัลลังก์ แล้วทำลายต้าคัง เขาต่างหากคือคนบาปที่ผู้คนจะจดจำไปชั่วกาล!”
ข้อมูลที่เผยออกมาจากคำพูดนี้หนักหนาเกินไป จนกวนหนิงเองยังมึนงง
หมายความว่าอย่างไร?
บัลลังก์ของฮ่องเต้หลงจิ่งได้มาอย่างไม่ชอบธรรมหรือ?
เขาก่อกบฏชิงบัลลังก์หรือ?
“เหตุใดข้าถึงไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้?”
คนรอบกายไม่เคยเล่าให้เขาฟังเลย
โม่เซวียนกล่าวว่า “ตอนนั้นท่านยังไม่เกิด”
“เจ้าเกิดแล้วหรือ?”
กวนหนิงย้อนถาม
โม่เซวียนถึงกับพูดไม่ออก นางอายุยังน้อย เพิ่งยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น ขณะที่บัดนี้เป็นปีที่ยี่สิบเจ็ดแห่งรัชศกหลงจิ่งแล้ว
เล่อเฉิงเหรินเอ่ยว่า “ในเมื่อคุณชายกวนไม่ทราบ ข้าก็จะเล่าให้ฟัง บางทีท่านอาจเข้าใจว่าเหตุใดฮ่องเต้หลงจิ่งในยามนี้จึงกดขี่จวนเจิ้นเป่ยอ๋องถึงเพียงนี้...”
“เชิญ ข้าจะตั้งใจฟัง”
กวนหนิงรู้ดีว่าเรื่องด้านลบเกี่ยวกับฮ่องเต้ โดยเฉพาะเรื่องชิงอำนาจยึดบัลลังก์เช่นนี้ ย่อมไม่มีทางแพร่กระจาย และยิ่งไม่มีผู้ใดกล้าพูด
โอกาสเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง
เล่อเฉิงเหรินเอ่ยเสียงต่ำว่า “ก่อนฮ่องเต้องค์ก่อนสวรรคต ได้ทรงมอบบัลลังก์ให้แก่องค์ชายสี่ เซียวเฉิงเต๋อ ซึ่งขึ้นครองราชย์อย่างราบรื่น ใช้รัชศกหลงอัน ส่วนฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เซียวเฉิงเต้า เป็นองค์ชายเจ็ด ได้รับแต่งตั้งเป็นฉินอ๋อง ประจำรักษานครตะวันออก คุ้มกันชายแดนระหว่างต้าคังกับต้าเว่ย”
“ฉินเป็นพระนามอ๋องที่ทรงเกียรติที่สุดในบรรดาอ๋องทั้งหลาย เซียวเฉิงเต้ารักษาชายแดน จึงเป็นอ๋องที่มีอำนาจมากที่สุดด้วย แต่เขาไม่ยินยอมเป็นเพียงอ๋อง เขาปรารถนาจะเป็นฮ่องเต้ และมีความทะเยอทะยานเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร”