ถามออกไปเช่นนี้ดูน่าขันอยู่บ้าง กวนหนิงเดิมก็เป็นซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ทว่าคนโชคร้ายผู้นั้นกลับไม่มีความทรงจำในส่วนนี้
เจิ้นเป่ยอ๋องเป็นอ๋องต่างแซ่เพียงผู้เดียวที่ครอบครองอำนาจแท้จริง ไม่ว่าผู้ใดขึ้นครองราชย์สืบทอดบัลลังก์ ล้วนมิอาจมองข้ามเขาได้
โม่เซวียนเอ่ยขึ้นว่า “เหมือนตอนนั้นเจิ้นเป่ยอ๋องจะนำทัพไปโจมตีแดนเถื่อน...”
ท่าทีชัดเจนยิ่ง ไม่เข้าข้างฝ่ายใดทั้งสิ้น
เรื่องในราชวงศ์ของพวกท่านก็จัดการกันเอง ข้าไม่เข้าไปยุ่ง
“รายละเอียดข้าก็ไม่รู้ คงไม่ง่ายดายเพียงนั้น”
กวนหนิงพยักหน้า เรื่องนี้อาจมีเบื้องลึกเบื้องหลังยิ่งกว่านั้น
“เรื่องนี้ผ่านมานานแล้ว พูดถึงเรื่องตรงหน้ากันเถิด”
โม่เซวียนเอ่ยว่า “เจ้าไปกราบเรียนใต้เท้าจางกับข้า สิ่งที่อดีตฮ่องเต้ที่ถูกปลดทิ้งไว้ อย่างไรก็เป็นเจ้าที่สืบพบ”
“ได้”
กวนหนิงมิได้ปฏิเสธ
ครานี้เขาสามารถฉวยเรื่องนี้มาขยายความได้...
จากนั้นทั้งสองก็ไปพบจางเจิ้ง ซึ่งเลื่อนจากรองเจ้ากรมซ้ายกรมอาญาขึ้นเป็นเจ้ากรมอาญาแล้ว ส่วนเจิ้งหยวน เจ้ากรมคนเดิม ได้เกษียณกลับบ้านเกิด
เนื่องจากเพิ่งรับตำแหน่งได้ไม่นาน เรื่องราวต่าง ๆ จึงมีมากมาย จางเจิ้งมักไม่กลับบ้านในยามค่ำคืนและพักอยู่ที่กรมอาญา
ยามกวนหนิงกับโม่เซวียนไปถึง เขายังคงจัดการงานราชการอยู่
“ดึกดื่นป่านนี้ เหตุใดจึงมาหาข้าถึงที่นี่?”
จางเจิ้งเอ่ยว่า “ตั้งใจสืบคดีของเจ้าให้ดี เติ้งชิวประกาศออกมาแล้ว หากครานี้เจ้ายังสืบหาผลไม่ได้ หัวหน้ามือปราบอย่างเจ้าจะถูกปลด ทั้งยังต้องรับผิดชอบเรื่องอื่นด้วย”