แววสังหารวูบผ่านดวงตาเล่อเฉิงเหริน แทงจากท้ายทอยตรงตำแหน่งนี้ ย่อมสิ้นใจในทันที!
“เจ้าคิดจะทำอะไร?”
ในจังหวะนั้นเอง กวนหนิงราวกับมีตาอยู่ด้านหลังศีรษะ เขาเอียงหน้าหลบคมมีดได้โดยตรง จากนั้นก็ถอยห่างอย่างรวดเร็ว ก่อนหันกลับมาจ้องเล่อเฉิงเหรินด้วยสายตาเย็นชา แล้วจะมีท่าทีง่วงงุนอยู่ที่ใดกัน?
สีหน้าเล่อเฉิงเหรินแปรเปลี่ยนอย่างมาก
“เจ้า…แกล้งหลับหรือ?”
“ไม่!”
“แค่แกล้งหลับยังไม่พอ เพราะข้าลงมือจากด้านหลัง เจ้าเตรียมระวังไว้ก่อนแล้วหรือ?”
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ดูท่าข้าคาดเดาไม่ผิด เจ้าเผยพิรุธออกมาแล้ว”
กวนหนิงมีสีหน้าเรียบเฉย
เพราะเหตุการณ์ติงฉี ทำให้เขาระแวดระวังทุกคน ปฏิกิริยาของเล่อเฉิงเหรินดูเหมือนเป็นปกติ ทว่าเขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดแผก
โดยเฉพาะหลังจากสืบคดีจนได้ความคืบหน้าครั้งใหญ่ อีกฝ่ายก็เริ่มร้อนใจอยากลงมือ ช่างอดทนรอไม่ไหวเสียจริง!
“รู้ตัวแล้วอย่างไร? ข้าจะฆ่าเจ้า ก็ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ!”
สีหน้าและท่าทางตามปกติของเล่อเฉิงเหรินเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาต้องลงมือก่อนที่ผู้อื่นจะพบพิรุธ และมั่นใจอย่างยิ่งว่าจะทำสำเร็จ!
“เจ้าจะฆ่าผู้ใด?”
ทันใดนั้น เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
ร่างเล่อเฉิงเหรินสั่นสะท้าน
เห็นเพียงเงาร่างสูงเพรียวในชุดดำก้าวเข้ามาจากตรงประตู ผิวพรรณผุดผ่อง ใบหน้างดงาม
นางคือโม่เซวียน หัวหน้ากรมสืบจับ
“พวกเจ้า…”
ยามนี้เล่อเฉิงเหรินจึงเข้าใจ ที่แท้พวกเขาวางตาข่ายไว้ล่วงหน้า รอให้เขากระโจนเข้ามาเอง
ความคิดแล่นวาบ กวนหนิงอยู่ใกล้ประตู ทั้งยังอยู่ใกล้หัวหน้าโม่มาก หากมีนางคุ้มกัน ย่อมไม่มีทางสังหารเขาได้