“เล่าเรื่องหรือ?”
กวนหนิงเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ทำให้เซวียเจี้ยนจงชะงักงันไปเล็กน้อย ทว่าไม่นานเขาก็เอนกายพิงพนัก เอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ได้ ข้าฟังอยู่”
โม่เซวียนและคนอื่น ๆ ส่ายหน้า พวกเขาพอเข้าใจแผนการของกวนหนิงอยู่บ้าง นี่คงคิดจะเกลี้ยกล่อมเซวียเจี้ยนจง ให้เขาสำนึกผิดแล้วลงนามประทับตรา
คนเช่นนี้จะเกลี้ยกล่อมให้เปลี่ยนใจได้อย่างไร?
ไม่ต่างอะไรกับสีซอให้ควายฟังหรอกหรือ?
วิธีการเช่นนี้ล้าสมัยเกินไป ก่อนหน้านี้ยังกล้าประกาศกร้าวว่าจะทำให้เขาลงนามประทับตราอีกหรือ?
กวนหนิงไม่สนใจว่าคนอื่นกำลังคิดอะไรอยู่ เขาเอ่ยขึ้นว่า “ช่วงก่อนข้าได้ยินเรื่องหนึ่งมา ฟังแล้วน่าสนใจไม่น้อย เล่าว่ามีชายผู้หนึ่งหลังแต่งงานแล้วประพฤติตนไม่เหมาะสม ออกไปหาความสำราญนอกบ้านหลายครั้ง ทั้งยังเลี้ยงอนุไว้ลับ ๆ ภรรยาของเขาเคียดแค้นจนคิดแก้แค้น ครั้นสามีเมามาย นางจึงใช้เชือกเส้นเล็กมัดสิ่งที่เขาใช้ก่อเรื่องเอาไว้...”
“โอ้?”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น
เซวียเจี้ยนจงก็เบิกตาขึ้น ต้องยอมรับว่าเรื่องเช่นนี้มักเรียกอารมณ์ของผู้ฟังได้เสมอ
“ท่านหัวหน้ากรมโม่ก็อยู่ที่นี่ ท่านเล่าเรื่องเช่นนี้จะไม่เหมาะกระมัง?”
เขาจงใจยุแหย่
“ลืมไปเสียได้ ท่านหัวหน้ากรมโม่หลบไปก่อนก็ได้”
“ไม่ต้อง”
โม่เซวียนกล่าวตรง ๆ สีหน้าไม่แสดงความกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย
กวนหนิงเข้าใจได้เช่นกัน ในฐานะหัวหน้ากรมสืบจับ นางไม่รู้ว่าเคยพบเจอคนร้ายโหดเหี้ยมมามากเพียงใด ทั้งยังต้องข้องเกี่ยวกับคนตายอยู่ทุกวัน มีสิ่งใดที่นางไม่เคยพบเห็นบ้าง?
เขาเล่าต่อว่า “วันรุ่งขึ้นชายผู้นั้นสร่างเมา รู้สึกไม่สบายตัวจึงไปหาหลางจงให้ตรวจดู ผลกลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ หลางจงบอกว่าสิ่งนั้นของเขาตายเพราะถูกมัดไว้ตลอดคืน จำเป็นต้องตัดทิ้ง...”