ภายใต้แรงกระตุ้นจากถ้อยคำเหล่านั้น เซวียเจี้ยนจงก็เริ่มตะโกนโวยวายอีกครั้ง ทว่ากวนหนิงไม่สนใจเขาอีกแล้ว
เมื่อออกมาข้างนอก กวนหนิงก็มอบเอกสารรวบรวมความผิดหนาเตอะปึกหนึ่งให้โม่เซวียน
"การเดิมพันของพวกเราข้าชนะแล้ว"
"อย่าลืมเลี้ยงอาหารข้าที่หอเมาสุราด้วยเล่า"
"หัวหน้า ท่านคิดวิธีเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร แล้วเหตุใดเขาจึงลงนามประทับตราได้รวดเร็วนัก"
เว่ยหลิงเอ่ยถามสิ่งที่ทุกคนอยากรู้
แม้แต่โม่เซวียนผู้เย็นชามาโดยตลอดก็ยังเผยแววอยากรู้อยากเห็น
"ที่จริงก็ง่ายมาก"
กวนหนิงเอ่ยว่า "ข้าจะบอกสองประโยคให้พวกเจ้าฟัง แล้วพวกเจ้าก็จะเข้าใจ วัยหนุ่มหลงใหลในสตรี ส่วนคนชราหวงทรัพย์สิน เพียงใช้ยาให้ตรงกับอาการทั้งสองข้อนี้ ก็ย่อมไม่มีทางพลาด"
ทุกคนพลันกระจ่างแจ้ง ข้อสรุปนี้ช่างเข้าถึงแก่นแท้เสียจริง
"เซวียเจี้ยนจงอาศัยชาติตระกูลก่อกรรมทำชั่ว แต่เขาก็ยังเป็นเพียงคนหนุ่ม โดยเฉพาะยังเป็นคนหนุ่มที่หลงใหลในสตรีอย่างยิ่ง นี่คือจุดอ่อนใหญ่ที่สุดของเขา"
กวนหนิงเอ่ยว่า "แน่นอนว่า การจะใช้ให้เกิดผลสูงสุดก็ต้องมีเคล็ดลับ เริ่มจากเล่าเรื่องให้เขานึกคล้อยตามด้วยตนเอง จากนั้นก็ปิดหน้าต่าง สร้างแรงกดดัน แล้วค่อยถอดกางเกงเขาออก…… เพียงเท่านี้เขาก็แตกพ่ายทันที"
เรียบง่ายยิ่งนัก
เรียบง่ายอย่างยิ่ง
ทำให้คนหลายคนเลื่อมใสกวนหนิงอย่างสุดใจ
แม้แต่มือปราบเหล่านั้นก็ยังรู้สึกเห็นด้วย
"ที่จริงท่านไม่เคยคิดจะทำจริงใช่หรือไม่"
โม่เซวียนมองเขา
"แน่นอน ข้าไม่มีทางทิ้งหลักฐานให้พวกเขาเล่นงานได้"
"ช่างเก่งกาจนัก"
นางอดเอ่ยชมมิได้
สิ่งที่หาได้ยากที่สุดคือความเข้าใจจิตใจและธรรมชาติของผู้คนเช่นนี้……