กวนหนิงย่อมรู้ดีว่าการบุกจับเซวียเจี้ยนจงจะก่อให้เกิดผลกระทบร้ายแรงเพียงใด โดยเฉพาะในสถานการณ์เช่นยามนี้
“ผู้คนต่างรู้ว่าเจ้ามีความขัดแย้งกับเซวียเจี้ยนจง ทั้งยังขัดแย้งกับตระกูลเซวียด้วย หากไม่มีเหตุผลอันชอบธรรม เจ้าก็ยืนหยัดไม่ได้ เรื่องนี้จะนำความเดือดร้อนมาสู่ตัวเจ้า และพัวพันไปถึงกรมอาญาด้วย”
โม่เซวียนมีสีหน้าเคร่งขรึม
ที่จริงนางเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะกวนหนิงทำงานได้รวดเร็วยิ่งนัก จากไปไม่นานก็พาเซวียเจี้ยนจงกลับมาแล้ว
“ที่นี่เป็นสถานที่คุมขังลับแห่งหนึ่งของกรมสืบจับ มีคนรู้ไม่มาก แต่เวลาของเจ้าก็มีไม่มากเช่นกัน...”
กวนหนิงเอ่ยว่า “สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือสอบปากคำอย่างเร่งด่วน ตัดสินความผิดของเขาให้แน่นหนา ทางที่ดีต้องได้คำสารภาพที่มีลายมือชื่อและลายนิ้วมือของเขา!”
“เมื่อมีคำสารภาพแล้ว เราก็มีหลักประกัน ต่อให้เรื่องราวบานปลายเพียงใด เราย่อมมีเหตุผลรองรับ!”
“ความคิดของเจ้าถูกต้องแล้ว”
โม่เซวียนมองกวนหนิงด้วยความประหลาดใจ ก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินชื่อเสียงของซื่อจื่อกวนผู้นี้มาบ้าง ทว่าล้วนเป็นชื่อเสียงในทางลบ บัดนี้นางต้องมองเขาเสียใหม่แล้ว
ความคิดของเขาชัดเจนยิ่ง เห็นได้ชัดว่าก่อนลงมือทำเรื่องนี้ เขาได้ไตร่ตรองอย่างละเอียดรอบคอบมาแล้ว
“แต่เรื่องนี้ยากยิ่งนัก!”
โม่เซวียนเอ่ยว่า “เซวียเจี้ยนจงไม่ใช่คนโง่ เขาจะยอมรับผิดโดยสมัครใจได้อย่างไร? อีกทั้งเจ้าห้ามใช้ทัณฑ์ทรมาน เรื่องนี้สำคัญยิ่ง!”
“เซวียเจี้ยนจงไม่ใช่คนธรรมดา หากเจ้าใช้ทัณฑ์ทรมาน ต่อให้เขารับสารภาพ เขาก็อาจกล่าวว่าถูกบังคับให้รับสารภาพด้วยการทรมาน แล้วกลับคำเสีย เรื่องนั้นจะยิ่งเป็นผลเสียต่อเจ้า”