โอกาสสามครั้ง ล้วนถูกกวนหนิงหลบหนีไปได้ ซ้ำยังทำให้ฝ่ายตนสูญเสียกำลังพล ซ่งเฉิงทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องจับกุมกวนหนิงให้ได้ นี่มิใช่เพียงความคิดของเขา หากยังเป็นพระบัญชาของฮ่องเต้เว่ยด้วย
สถานะอ๋องเจิ้นเป่ย เพียงเท่านี้ก็สมควรได้รับการปฏิบัติเช่นนี้แล้ว…
“แต่หากพวกเรานำคนห้าพันนายไป เมืองผิงก็จะไม่เหลือคนเฝ้าแล้ว”
จี้หู่นึกถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมา
คนที่มาถึงที่นี่มีหนึ่งหมื่นนาย บัดนี้เหลือเพียงแปดพัน เมืองผิงเป็นเมืองที่ว่าการ มีทหารประจำการอยู่กว่าห้าพันนาย ที่เหลือกระจายไปตามสถานที่ต่าง ๆ ทั้งยังอยู่ระหว่างกวาดล้างทหารรักษาการณ์ที่กระจัดกระจายในพื้นที่
“ทิ้งคนไว้เฝ้าสักหลายร้อยนายก็พอ ชาวเมืองผิงถูกปราบจนสงบราบคาบแล้ว ย่อมไม่มีปัญหาใด”
ซ่งเฉิงกล่าวว่า “กวนหนิงต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด”
“ระดมพลออกเดินทาง!”
“ขอรับ”
ทหารเว่ยในเมืองผิงรวมพลกันอย่างรวดเร็ว ก่อนออกเดินทางในยามค่ำคืน
“เมืองผิงมีคนให้เจ้าได้เพียงสามร้อยกว่านาย อย่างช้าที่สุดพวกเราจะกลับมาในเวลาเดียวกันของคืนพรุ่งนี้ อย่าให้เกิดข้อผิดพลาดเป็นอันขาด”
ซ่งเฉิงกำชับแม่ทัพวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขามีนามว่าหลี่หง และจะอยู่รักษาการณ์เมืองผิง
“ท่านวางใจเถิด กองกำลังต้าคังในละแวกนี้ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นแล้ว ย่อมไม่มีปัญหาใด”
หลี่หงกล่าวอย่างมั่นใจ
“ออกเดินทาง!”
ซ่งเฉิงมิได้สงสัยเขา จึงนำทหารเว่ยห้าพันนายออกเดินทางไปพร้อมกับจี้หู่…
“เป็นดังที่ท่านอ๋องน้อยคาดไว้ไม่มีผิด พวกเขาระดมทหารครั้งใหญ่จริง ๆ”