เมื่อได้ยินเช่นนั้น
สวีหลินสั่นสะท้านไปทั้งร่าง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ท่านแม่ทัพ...”
“ลงมือเถิด แล้วประกาศเรื่องนี้ให้กองทัพทั้งหมดทราบ!”
หยางซู่กล่าวเสียงเรียบ ก่อนก้มหน้ากลับไปพิจารณาแผนที่ทัพ
“แกร๊ก ๆ!”
ทหารสองนายพลันเข้ามา พาตัวสวีหลินออกไป
แววตาของสวีหลินค่อย ๆ หม่นหมองลง เขาไม่ดิ้นรน ทั้งยังไม่ร้องโวยวาย
บัดนี้เขาจึงเข้าใจ
ตนช่างโง่เขลานัก!
นับแต่ยอมทำตามกั๋วกงแห่งเผย ทิ้งกวนหนิงแล้วหลบหนี ชะตากรรมของเขาก็ถูกกำหนดไว้แล้ว
เขาไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ของผู้มีอำนาจ ตนเป็นเพียงแพะรับบาป...
สวีหลินถูกพาตัวออกไป
ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงัด
แม่ทัพนายหนึ่งถามหยั่งเชิง “ท่านแม่ทัพ พวกเราจะไม่ส่งคนไปช่วยอ๋องเจิ้นเป่ยจริงหรือ?”
“จะช่วยอย่างไร?”
หยางซู่มองแผนที่ทัพพลางกล่าว “ผ่านมาห้าวันแล้ว อย่าเพิ่งพูดถึงว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ อีกทั้งกองทัพศัตรูยังเข้าประจำการในจวนเจียงลี่เป็นจำนวนมาก ฝ่ายเราก็ใกล้จะต้านไม่ไหว หากบุ่มบ่ามเข้าไป ย่อมถูกศัตรูล้อมไว้ ความเสียหายจะใหญ่หลวงเกินไป”
“ดูตรงนี้อีกแห่ง”
หยางซู่ชี้ไปยังแผนที่ทัพ
คนอื่น ๆ พลันเข้ามามุงดู
“พวกเราต้องรวบรวมกำลังทหารเพื่อรักษาตำแหน่งนี้ไว้ หากสองรัฐเว่ยและเหลียงบุกเข้ามาพร้อมกัน หวยโจวกับหยวนโจวอยู่ติดกัน หากทั้งสองฝ่ายรวมกำลังกัน แรงกดดันที่พวกเราต้องแบกรับย่อมหนักหนายิ่งขึ้น”
ทุกคนพยักหน้า ต่างเห็นพ้องด้วย
“ด้วยเหตุนี้จึงทำได้เพียงละทิ้งเขาไป ส่วนอ๋องเจิ้นเป่ย ข้าเชื่อว่าคนดีสวรรค์ย่อมคุ้มครอง...”
เสียงเรียบเฉยของหยางซู่ดังขึ้น
ไม่มีผู้ใดโต้แย้งอีก
หากพิจารณาจากภาพรวมแล้ว ก็เป็นเช่นนั้นจริง ไม่มีผู้ใดจับผิดได้