กวนหนิงมองเหล่าทหารที่มีสีหน้าอิดโรยอยู่รอบด้าน พวกเขาเดิมเป็นทหารใหม่ หลังพ่ายแพ้ในการรบที่ถูกซุ่มโจมตี บัดนี้ทั้งหิวโหยและหนาวเหน็บ อีกทั้งยังสับสนจนทำอะไรไม่ถูก
นี่คือปัญหาที่แท้จริงตรงหน้าเขา
เขามีเหตุผลให้สงสัยว่าเบื้องหลังเรื่องนี้มีเงื่อนงำลึกซึ้งกว่านั้น ทั้งยังอาจเป็นแผนการที่วางไว้
ศัตรูข้ามแนวปิดล้อมมาได้อย่างไร ทั้งยังไปถึงเส้นทางลำเลียงเสบียงเพื่อซุ่มโจมตีได้อย่างแม่นยำ
สวีหลินย่อมไม่ใช่ผู้บงการ เขาไม่มีความกล้าถึงเพียงนั้น ทั้งยังไม่มีฐานะพอ แต่เขาต้องรู้เรื่องนี้เป็นแน่
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตากวนหนิง เรื่องนี้ไม่มีทางปล่อยผ่านไปเช่นนี้
แล้วจากนี้ควรทำอย่างไร?
กลับไปหรือ?
ความคิดนี้เป็นไปไม่ได้
กลับไปก็เท่ากับเป็นทหารหนีทัพ
ทั้งยังเปิดโอกาสให้พวกเขาฉวยเรื่องนี้มาเล่นงานได้
ดังนั้นแม้จะยากลำบากเพียงใด ก็ทำได้เพียงเดินหน้าต่อไป อีกทั้งกวนหนิงยังไม่ยินดีกลับไปเช่นนี้…
ความคิดแล่นผ่าน
กวนหนิงเอ่ยว่า “พักฟื้นและกินให้อิ่มเสียก่อน แล้วค่อยว่ากัน รวบรวมอาหารและน้ำที่ทุกคนยังมีอยู่มาแบ่งจ่ายให้ทั่วกัน”
“เกรงว่าจะมีไม่มากขอรับ”
“มีเท่าใดก็เอาเท่านั้น พักสักครู่แล้วค่อยย้อนกลับไปยังจุดที่ถูกซุ่มโจมตีเมื่อวาน”
“ย้อนกลับไปหรือ?”
“ใช่”
กวนหนิงกล่าวว่า “ประการแรก ที่นั่นยังมีเสบียง ประการต่อมา ดูว่ามีผู้ใดรอดชีวิตหรือไม่ สุดท้ายก็เก็บศพพี่น้องที่พลีชีพในสนามรบ”
“ศัตรูน่าจะยังตามหาพวกเราอยู่ แต่คงคิดไม่ถึงแน่ว่าพวกเราจะย้อนกลับไป”
“อืม”
ฉีเยว่พยักหน้า
นี่เป็นวิธีหนึ่ง
“เร่งพักฟื้นให้เร็ว ที่นี่อยู่ต่อเนิ่นนานไม่ได้ ยังต้องย้ายที่ อีกทั้งให้คนออกไปสืบข่าวด้วย พวกเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ที่ใด…”