กวนหนิงตกตะลึงจนถึงขีดสุด
ก่อนหน้านี้เขาเคยสงสัยอยู่เช่นกันว่า หากเป็นไปตามข้อสันนิษฐานของเขา การที่จักรพรรดิหลงจิ่งกดขี่หย่งหนิงตั้งแต่เยาว์วัยมาเป็นเวลานาน จนเกิดบาดแผลทางจิตใจ อาจทำให้เกิดภาวะบุคลิกภาพแยก
เซวียนหนิงเป็นผู้แบกรับอารมณ์ด้านลบทั้งหมด
เช่นนั้นก็ยังขาดบุคลิกที่คอยผูกใจเจ็บ
แท้จริงแล้ว หย่งหนิงมีเพียงความหวาดกลัวจักรพรรดิหลงจิ่งที่ฝังรากลึกในใจมาเนิ่นนาน
เรื่องนี้ผิดปกติอย่างยิ่ง
นางควรจะมีความรู้สึกเกลียดชังอยู่บ้าง
แต่ไม่ว่าจะเป็นทางหย่งหนิงหรือเซวียนหนิง ก็ไม่พบอารมณ์เช่นนั้นเลย
ที่แท้ยังมีอีกบุคลิกหนึ่ง
นางคือกานหนิง
กล่าวคือ บุคลิกแห่งความเกลียดชัง หรือบุคลิกแห่งการแก้แค้นนั่นเอง
พลังการต่อสู้ของนางน่าจะสูงมาก
มิฉะนั้นในยามคับขัน หย่งหนิงคงไม่ยอมให้นางออกมา...
ทุกอย่างกระจ่างแล้ว กระจ่างทั้งหมดแล้ว
ถ้าอย่างนั้น...ฉันก็มีความสุขสามเท่าสินะ?
ในที่สุดกวนหนิงก็ได้สติ บัดนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้
“มีอะไรค่อยพูดกันทีหลัง ตอนนี้พวกเราถูกล้อมไว้แล้ว ต้องฝ่าออกไปให้ได้”
หย่งหนิง...
ไม่!
ควรเป็นกานหนิงต่างหาก
นางกวาดตามองโดยรอบ
“ก็จริง พวกนางสองคนถ้าไม่เจออันตรายก็คงไม่ยอมให้ข้าออกมา ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง”
กานหนิงมีสีหน้าเหยียดหยาม
จิ่นเยวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ มองดูด้วยความสงสัย แม้ซื่อจื่อน้อยจะอธิบายให้นางฟังหลายครั้งแล้ว แต่นางก็ยังไม่เข้าใจ
เหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้?
อย่างเช่นตอนนี้ นางกับเมื่อครู่ก่อนหน้าราวกับเป็นคนละคน
ทั้งบุคลิก สีหน้า และน้ำเสียง