ท่าทีเช่นนี้ของกวนหนิงทำให้หนานหยวนชะงักงันไปเล็กน้อย เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยตรงๆ ว่า “หากต้องการให้ทหารเว่ยของข้าถอนทัพ มีเงื่อนไขอันใด?”
“ท่านแม่ทัพใหญ่?”
เหล่าแม่ทัพทั้งสองฝ่ายต่างไม่อยากเชื่อ พวกเขาคิดไม่ถึงว่าหนานหยวนจะมาขอเจรจาสงบศึกจริงๆ
“หุบปาก”
หนานหยวนส่งสายตาปราม
พวกเขาพลันเข้าใจในทันที
ฝ่ายตนเหลือทหารเหนื่อยล้าขวัญกำลังใจตกต่ำเพียงห้าหมื่นนาย ส่วนฝ่ายศัตรูล้วนเป็นทหารม้าชั้นยอด หากเปิดศึกขึ้นมาก็ไม่มีทางต้านทานได้ พวกเขาย่อมต้องตายอยู่ที่นี่ทั้งหมด
นั่นหมายถึงกองทัพพิชิตคังถูกทำลายจนสิ้น!
พ่ายแพ้ย่อมเป็นเรื่องแน่นอน ยากจะกอบกู้คืน ทว่ายังสามารถลดความสูญเสียที่ไม่จำเป็นได้ หนานหยวนจึงร้องขอสงบศึก
เขาต้องการรักษากำลังทหารเอาไว้
“ข้าบอกแล้วว่าอย่าเอ่ยเรื่องขอสงบศึก ข้าไม่มีวันตกลง”
กวนหนิงยืนกรานหนักแน่น
“หากท่านแม่ทัพใหญ่หนานหยวนมีเพียงเรื่องนี้ เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องพูดอีก เตรียมตัวรับความตายเถิด”
กล่าวจบกวนหนิงก็ทำท่าจะจากไป
“คนหนุ่มอย่าบ้าบิ่นให้มันมากนัก!”
หนานหยวนตวาดด้วยโทสะ อีกฝ่ายถึงกับพูดกับเขาว่าให้เตรียมตัวรับความตาย
“ไม่บ้าบิ่นแล้วจะเรียกว่าหนุ่มได้อย่างไร?”
กวนหนิงเอ่ยเสียงเย็น “พวกเจ้าต่างหากที่ก่อสงครามอย่างเหิมเกริม พอสู้ไม่ไหวก็กลับมาขอสงบศึก!”
“ตามปกติแล้ว ช่วงนี้ควรเป็นฤดูไถหว่าน ทว่าเพราะสงคราม บ้านเรือนถูกทำลายไปมากมาย ผู้คนต้องพลัดถิ่นอีกเท่าใด พวกเจ้าขาดเสบียงจึงเที่ยวเผาฆ่าปล้นชิงไปทั่ว... ยามนี้ถึงค่อยขอสงบศึก ไม่คิดว่าสายไปแล้วหรือ?”
ดวงตาทั้งสองของหนานหยวนหรี่ลง
“รัฐเว่ยมีกำลังที่ระดมออกมาได้มิได้มีเพียงกองทัพสามแสนนายนี้ เจ้าคิดว่านี่คือกำลังทั้งหมดของพวกเราหรือ? อย่าบีบคั้นกันจนเกินไป!”