นี่ไม่ใช่การประลองที่ยุติธรรมตั้งแต่แรก
ฝ่ายหนึ่งเป็นไพร่พลที่พ่ายแพ้ยับเยิน อีกฝ่ายเป็นทหารม้าชั้นยอดที่ห้าวหาญ แม้กองทัพเว่ยจะยังมีใจสู้ แต่เรี่ยวแรงกลับไม่เพียงพอ เมื่อถูกทหารม้าบุกทะลวงเข้าใส่ พวกเขาก็ล้มลงราวกับรวงข้าวที่ถูกเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง
ในยุคอาวุธเย็น บ่อยครั้งเมื่อแนวรบถูกตีแตก ขวัญกำลังใจถูกทำลาย ก็หมายถึงความพ่ายแพ้
กองทัพเว่ยก็เป็นเช่นนั้น
แรกเริ่มพวกเขายังออกไปรับมือ ทว่าภายใต้การเข่นฆ่าเช่นนี้ ก็ทยอยถอยร่นต่อเนื่อง
ส่วนการรุมสังหารกวนหนิงนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้
กวนหนิงเป็นแม่ทัพใหญ่ เขามุ่งหน้าไปทางใด ทหารม้าที่อยู่เบื้องหลังก็ตามไปสังหารยังทิศทางนั้น ความกล้าหาญของกวนหนิงทำให้กองทัพเว่ยหวาดหวั่นยิ่งนัก
เขากวัดแกว่งดาบใหญ่เล่มหนึ่ง ทุกแห่งที่ผ่านล้วนราบเป็นหน้ากลองดุจสายลมสารทพัดกวาดใบไม้ ไม่มีผู้ใดขวางได้
เขาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหรือไร?
นี่คือคำถามที่ทุกคนอยากเอ่ย
ในสนามรบจริง การสังหารคนได้ห้าหกคนก็นับว่าเก่งกาจมากแล้ว เพราะต้องเผชิญสภาพแวดล้อมอันยากลำบาก อีกทั้งเรี่ยวแรงของคนเราย่อมมีขีดจำกัด
แต่พวกเขากลับพบว่าเรี่ยวแรงของกวนหนิงราวกับไม่มีวันหมด ไม่เห็นท่าทีเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย
เขายังคงรักษาสภาพที่สมบูรณ์ที่สุดไว้ได้เสมอ
เขาทำเพียงสิ่งเดียว นั่นคือสังหาร!
ทั่วร่างของเขาแดงฉานราวกับโลหิต ม้าศึกที่เขาขี่ก็ประหนึ่งถูกย้อมด้วยเลือด ช่างคล้ายเทพสังหารยิ่งนัก
กลิ่นอายเช่นนั้นผสานกับกลิ่นคาวเลือดฉุนกึก ทำให้ผู้คนหวาดหวั่นจับใจ
แม้แต่ม้าศึกของฝ่ายศัตรูก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะจิตสังหารบนร่างเขาหนักหน่วงเกินไป
ภายใต้การนำของกวนหนิง กองทัพบุกตะลุยประหนึ่งผ่าไม้ไผ่ กองทัพข้าศึกพ่ายแตกก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา...