สิ่งที่กวนหนิงถนัดที่สุดก็คือการศึกเช่นนี้ ก่อนหน้านี้แม้มีกำลังพลไม่มาก เขาก็ยังปั่นหัวศัตรูจนสับสนวุ่นวายได้ ยิ่งยามนี้มีทหารม้าสองหมื่นนายให้บัญชาการ
ช่างเหลือเฟือยิ่งนัก!
แน่นอนว่ากำลังพลของฝ่ายศัตรูก็มิใช่น้อย ทว่าพวกเขาล้วนเป็นทหารที่อ่อนล้าและแตกกระจัดกระจาย
ศึกครั้งนี้คือการกวาดล้างกองทัพเว่ยเป็นครั้งสุดท้าย ต้องตีพวกมันให้แตกยับเยิน ส่งกลับบ้านเกิด แล้วยังคิดจะรวมกำลังกับกองทัพเหลียงอีกหรือ?
ฝันไปเถิด!
กวนหนิงวางตาข่ายไว้เรียบร้อยแล้ว ปลาติดเบ็ดเรียบร้อย ถึงเวลาชักตาข่ายขึ้นมาแล้ว
ภายในไม่กี่วัน กองทัพเว่ยหลายหน่วยถูกโจมตี บ้างถูกทำลายจนสิ้น บ้างแตกกระเจิงหนีไปคนละทิศละทาง
ยามนี้ต้องซ้ำเติมยามศัตรูตกต่ำ
แม้การเคลื่อนไหวจะปิดบังอย่างมิดชิดแล้ว แต่เพราะก่อความเคลื่อนไหวใหญ่โตเกินไป ฝ่ายศัตรูจึงยังสังเกตเห็น ทว่าเมื่อรู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว...
“เรียนท่านแม่ทัพใหญ่ กองกำลังทั้งหกที่แยกออกไปก่อนหน้านี้ขาดการติดต่อทั้งหมด หน่วยของจวงฝู กานเว่ย และหยางเซ่อยืนยันแล้วว่าถูกซุ่มโจมตี พบหลักฐานการต่อสู้ในที่เกิดเหตุ ส่วนอีกสามหน่วยยังไม่ได้รับการยืนยัน... คาดว่าคงเคราะห์ร้ายมากกว่าเคราะห์ดี”
เมื่อได้ฟังรายงาน
ร่างของหนานหยวนโงนเงนอย่างควบคุมไม่อยู่ เคราะห์ดีที่คว้าพนักเก้าอี้ข้างกายไว้ จึงไม่ล้มลง
ตอนถอนทัพไปยังหยวนโจว เขาใช้กลยุทธ์แบ่งกำลังพล เพื่อป้องกันไม่ให้กองทัพมีเป้าหมายใหญ่เกินไปจนถูกศัตรูโจมตี
แผนนี้ไม่มีปัญหา
กำลังพลแปดหมื่นนาย แบ่งออกไปสามหมื่น แล้วแยกเป็นหกกอง กองละห้าพันนาย
ส่วนอีกห้าหมื่นนายอยู่ภายใต้การนำของเขา