“ใช่แล้ว ผลงานชั้นเลิศเช่นนี้ หากไม่รู้ชื่อ ย่อมเป็นเรื่องน่าเสียดายที่สุดมิใช่หรือ?”
“ประกาศมาเถิด พวกข้าล้วนอยากรู้ว่าใครกันมีพรสวรรค์ยิ่งใหญ่ปานนี้”
“วันนี้ที่มา ก็เพราะอยากรู้ว่าผู้แต่งเป็นใคร”
เมื่อหลิวเฟิงกล่าวจบ พลันเกิดเสียงอื้ออึงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นทันที นี่คือเรื่องที่ทุกคนให้ความสนใจมากที่สุด
สายตาของคนไม่น้อยต่างเผลอจับจ้องไปยังกวนหนิง
ก่อนหน้านี้หลิวเฟิงจงใจป่าวประกาศเรื่องเดิมพันระหว่างตนกับกวนหนิง จนเล่าลือกันทั่วทั้งเมือง...
เมื่อเห็นภาพนี้ หลิวเฟิงยิ่งได้ใจ เขาเหลือบมองชั้นบนสุดของหอคอยโดยไม่รู้ตัว
เขารู้ว่ามีบุคคลสำคัญกำลังมองลงมาอยู่เบื้องบน ซึ่งก็คือองค์ชายสาม
ก่อนหน้านี้องค์ชายสามเคยมาที่หอคีตกวีแล้ว แต่ด้วยฐานะของพระองค์ ย่อมไม่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนเป็นแน่
เหตุใดหลิวเฟิงจึงมุ่งเป้าเล่นงานกวนหนิง? ก็เพื่อให้ตนเป็นที่โปรดปราน เพราะหน้าสำนักศึกษาหลวง องค์ชายสามเคยแสดงความไม่พอใจต่อกวนหนิง อีกทั้งทุกคนต่างรู้ว่าแนวคิดขององค์ชายสามเอนเอียงไปทางพรรคเสวี่ย...
เขาเชี่ยวชาญการฉวยโอกาส เรื่องนี้ผู้คนไม่น้อยต่างรู้ดี
แต่เขาไม่เห็นว่านี่เป็นเรื่องผิดอันใด
ทุกคนต่างมีเส้นทางที่ตนต้องก้าวเดิน!
วันนี้เขาจะทำให้กวนหนิงอับอายจนหมดสิ้น ทำลายชื่อเสียงของอีกฝ่าย เพื่อช่วงชิงโอกาสให้ตนเองต่อหน้าพรรคเสวี่ย...
ความคิดวูบผ่าน
หลิวเฟิงกล่าวเสียงดังว่า “ก่อนหน้านี้ซื่อจื่อกวนยอมรับด้วยปากตนเองว่า บทกวีชมเหมยอันไพเราะนี้เป็นผลงานของเขา ข้าเพียงอยากยืนยันเรื่องนี้...”