บทที่ 43 ตัวตลก
ตะวันเจิดจ้ากลางนภา ทว่ากลับหนาวเหน็บราวตกลงไปในห้องน้ำแข็ง
นี่คือความรู้สึกแท้จริงของหลิวเฟิงในยามนี้ เขาพบว่าตนทำผิดพลาดครั้งใหญ่ ถึงกับสงสัยปราชญ์ผู้ทรงคุณวุฒิเย่าต่อหน้าผู้คนมากมาย ทั้งยังกล่าววาจาเหลวไหลออกมา
เสียกิริยาเกินไปแล้ว!
มิใช่เช่นนั้นหรอกหรือ?
จะเป็นผลงานของกวนหนิงได้อย่างไร?
คนอื่น ๆ ต่างเงียบงันไปเล็กน้อย การที่บัณฑิตในสำนักศึกษาหลวงตั้งข้อสงสัยต่อปราชญ์ผู้ทรงคุณวุฒิเช่นนี้นับว่าล่วงเกินเกินไป แต่พวกเขาก็เข้าใจอยู่บ้าง เพราะแท้จริงแล้วมีคนไม่น้อยที่อยากกล่าวเช่นนี้
ทว่า ผู้ที่สามารถเป็นปราชญ์ผู้ทรงคุณวุฒิได้ ย่อมไม่กล่าววาจาส่งเดชในเรื่องนี้ เรื่องเช่นนี้ต้องรับผิดชอบคำพูดของตน
“หลิวเฟิง เจ้าเองก็เป็นคนของหอคีตกวี”
ยามนี้ กวีเอกตู้ซิวไฉเอ่ยปากขึ้น
“เจ้าตั้งข้อสงสัยต่อปราชญ์ผู้ทรงคุณวุฒิต่อหน้าผู้คน ทั้งยังกล่าววาจาหยาบคาย นับแต่วันนี้เป็นต้นไป จงออกจากหอคีตกวี!”
น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ ทว่าสีหน้าของหลิวเฟิงกลับซีดเผือดลงเรื่อย ๆ
“ไม่!”
น้ำเสียงของเขาเจือความตื่นตระหนก
ภายในสำนักศึกษาหลวงนั้น หกสำนักศึกษาเป็นหลัก บัณฑิตทุกคนที่เข้าศึกษาจะต้องเข้าสังกัดสำนักศึกษาหนึ่งแห่ง นอกจากนี้ยังสามารถเข้าร่วมหอหรือเรือนต่าง ๆ เพื่อศึกษาเสริมได้
เมื่อเทียบกับหกสำนักศึกษาแล้ว หอและเรือนเหล่านี้มีระเบียบผ่อนคลายกว่า ทว่าก็แบ่งเป็นสมาชิกทางการและไม่เป็นทางการ
โดยทั่วไปแล้ว บัณฑิตมักเลือกเข้าร่วมหลายแห่ง เพราะช่วยเพิ่มพูนความรู้ ทั้งยังเป็นประวัติส่วนตัวอย่างหนึ่ง
หากโดดเด่นในหอหรือเรือน ก็ย่อมได้รับประโยชน์อย่างยิ่ง
สมาชิกอย่างเป็นทางการเรียกว่าศิษย์หอ ส่วนผู้ที่ไม่เป็นทางการเป็นเพียงผู้เข้าร่วมศึกษา และหลิวเฟิงก็คือศิษย์หอของหอคีตกวี!