เซียวเล่อเหยาไม่อยากเชื่อ จึงก้มลงพิจารณาอย่างละเอียดอีกครั้ง ในที่สุดก็ยืนยันได้ว่าไม่มีจริง ๆ...
“แย่แล้ว ข้าทำร้ายกวนหนิงเสียยับเยิน”
เมื่อเดินออกมาด้านนอก เซียวเล่อเหยาก็บอกคนทั้งหลาย
“เกิดอะไรขึ้น?”
ลี่ซูหลานถาม “เมื่อวานเจ้าไม่ได้วงหัวข้อสำคัญให้ซื่อจื่อกวนหรือ แล้วเป็นอย่างไรบ้าง มีข้อสอบออกตามที่วงไว้หรือไม่ ด้วยความรู้ของเจ้า น่าจะมีบ้างกระมัง”
“ไม่มี”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง?”
“จริง”
เซียวเล่อเหยากล่าว “เขาอยากดูเรื่องอื่น ข้ายังไม่ให้เขาดู ข้าเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว”
นางเริ่มสงสัยว่าโชคร้ายที่ติดตัวมาแต่กำเนิดจะออกฤทธิ์อีกแล้วหรือไม่
มิฉะนั้นจะหลบข้อสอบทุกข้อได้อย่างสมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
มีข้อหนึ่งนางวงประโยคสำคัญไว้ แต่ข้อสอบกลับอยู่ในประโยคถัดไป...
กวนหนิงจะสอบผ่านได้อย่างไร?
“ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้เจ้าวงหัวข้อสำคัญหรือไม่ก็ไม่ต่างกัน ซื่อจื่อกวนไม่มีทางจำได้อยู่แล้ว”
ลี่ซูหลานปลอบใจ
“ก็ไม่ต่างกันจริง ๆ”
หลี่อี้อวิ๋นเอ่ยขึ้น
“ไม่ต่างกัน”
สิ้นเสียงเขา ตู้ซิวไฉก็กล่าวคล้อยตามตามเคย
“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”
ขณะที่คนทั้งหลายกำลังสนทนากัน ลู่จวิ้นเยี่ยนก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“มีเรื่องใหญ่อะไรอีก?”
ลี่ซูหลานทำสีหน้าใคร่รู้เต็มที่
“มีข่าวจากในวังว่า อีกไม่กี่วันนี้จะจัดพิธีแต่งงานใหญ่ให้ซื่อจื่อกวนกับองค์หญิงเซวียนหนิง!”
“พิธีแต่งงานใหญ่?”
“พิธีแต่งงานใหญ่?”
ทุกคนต่างประหลาดใจ แต่ไม่นานก็เข้าใจ
วันนั้นเมื่อกวนหนิงมาถึงเมืองหลวง ราชโองการของฮ่องเต้ได้ยกเลิกสัญญาหมั้นหมายระหว่างกวนหนิงกับองค์หญิงหย่งหนิง แล้วพระราชทานสัญญาหมั้นหมายฉบับใหม่กับองค์หญิงเซวียนหนิง เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่ว จนกวนหนิงกลายเป็นตัวตลก