“ยังต้องพัฒนาตัวเองอีกหรือ?”
หมายความว่าอย่างไร?
เห็นได้ชัดว่ากำลังบอกเขาว่า ตนยังไม่ได้เรื่อง ยังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ
“ซื่อจื่อ คำพูดของกวนหนิงเกินไปแล้ว นี่มิเท่ากับเยาะเย้ยพวกเราทุกคนหรอกหรือ?”
คนข้างกายผู้หนึ่งกล่าวอย่างขุ่นเคือง
ต้วนเหออวี้เอ่ยเสียงเย็นชา “กวนหนิงผู้นี้โอหังเกินไปแล้ว ถึงกับกล้าพูดเช่นนี้ บิดาข้ากำลังจะเข้ารับตำแหน่งเสนาบดีกรมกลาโหม ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องอื่น แค่การจัดสรรตำแหน่งในกรมกลาโหมคราวหน้า เขาก็ไม่มีทางได้เข้าไปแน่ ยังคิดจะสืบทอดตำแหน่งอ๋องเจิ้นเป่ยอีกหรือ? ฝันไปเถอะ!”
“นั่นสิ กวนหนิงโอหังเกินไปแล้ว”
“เดิมทีจวนอ๋องเจิ้นเป่ยก็เป็นตระกูลขุนนางของพวกเรา ทว่ากลับเหินห่างกันมาโดยตลอด พวกเราคิดจะกำจัดเขาออกไปนานแล้ว กวนหนิงคงไม่รู้กระมังว่า เขาตกเป็นเป้าสายตาของตระกูลขุนนางแล้ว”
ถ้อยคำของต้วนเหออวี้เผยให้เห็นความเฉียบแหลม
บุตรหลานตระกูลขุนนางหาใช่คนไร้ความสามารถไม่ ตรงกันข้าม พวกเขาล้วนเป็นยอดคน เพราะมีทรัพยากรมากมายคอยบ่มเพาะ
การแย่งชิงความโปรดปรานจะบอกอะไรได้?
อย่างจวนท่านกงแห่งแคว้นเอ้อก็เป็นตระกูลขุนนางสืบทอดมาหลายชั่วอายุคน มีอำนาจล้นฟ้า
ต้วนเหออวี้เป็นคุณชายเสเพลรักอิสระ เรื่องนี้ย่อมเป็นปกติ
“พวกเราไปกันเถอะ ความแค้นครั้งนี้ ข้าซื่อจื่อจดจำไว้แล้ว”
เขาทิ้งคำขู่ไว้ ก่อนพาคนจากไป
ถูกตบหน้าต่อหน้าผู้คน ยามนี้น่าอับอายยิ่ง หากยังรั้งอยู่ที่นี่ จะรอให้คนหัวเราะเยาะหรือ?
ยามนี้กวนหนิงเข้าไปในห้องแล้ว
ภายในมิได้มีม่านเตียงสีแดงประดับลายดอกไม้ดังที่จินตนาการไว้ ทั้งยังมิได้หรูหราฟุ่มเฟือย กลับเรียบง่ายและสง่างาม
บรรยากาศเช่นนี้ดูไม่เข้ากับหอเมามวลบุปผาเลยแม้แต่น้อย
บนผนังโดยรอบแขวนภาพวาดดอกเหมย กล้วยไม้ ไผ่ และเบญจมาศทั้งสี่ภาพ