“ทำอะไรก็ได้หรือ?”
กวนหนิงจ้องนางเขม็ง สายตากวาดผ่านเรือนร่างอรชรอย่างไม่ปิดบัง นัยเช่นนี้จะไม่เข้าใจได้อย่างไร
“ได้”
เยี่ยอู๋ซวงกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ขอเพียงเจ้าต้องการ ข้าก็มอบให้เจ้าได้ทุกเมื่อ”
แม้นางจะตกต่ำลงมาอยู่ในหอคณิกา แต่ครั้งหนึ่งนางก็เคยเป็นองค์หญิง ทั้งยังมีสายเลือดราชวงศ์ ทว่ากลับเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมาได้
“ที่พวกเราเลือกเจ้า ย่อมมีเหตุผล”
เยี่ยอู๋ซวงกล่าวเสียงขรึม “จวนเจิ้นเป่ยอ๋องสืบทอดตำแหน่งกันมารุ่นต่อรุ่น เดิมทีควรเป็นตระกูลที่ทรงเกียรติที่สุดในราชวงศ์ต้าคัง ทว่ากลับไม่คบค้าสมาคมกับตระกูลใหญ่เหล่านั้น ไม่ยอมร่วมสมคบคิดกับพวกเขา มีเพียงใจภักดีต่อแผ่นดิน จึงถูกตระกูลใหญ่ทั้งหลายผลักไส”
กวนหนิงไม่กล่าวอะไร
เรื่องเหล่านี้เขาย่อมรู้อยู่แล้ว
อย่างต้วนเหออวี้ที่พบเมื่อครู่ก็เป็นคนจากตระกูลใหญ่เช่นกัน ทว่าทั้งสองฝ่ายกลับขัดแย้งกันอย่างรุนแรง
พวกเขากำลังผลักไสและกดขี่!
นี่แหละคือเหตุผล!
“บัดนี้จวนเจิ้นเป่ยอ๋องถูกกดขี่ ซ้ำยังถูกบีบบังคับ เจ้ายอมรับมันอย่างสงบหรือ?”
เยี่ยอู๋ซวงกล่าวต่อ “พวกเราตัดสินแล้วว่าเจ้าไม่มีทางยอมรับ เจ้าแอบสืบสาวเรื่องราวจนไปถึงตัวเติ้งชิวได้ นั่นเป็นหลักฐานที่ดีที่สุด เพราะฉะนั้นพวกเราจึงเลือกเจ้า”
“เจ้าจะเป็นผู้นำคนใหม่ และข้าจะแต่งให้เจ้า ให้กำเนิดบุตรแก่เจ้า...”
สำหรับสตรีแล้ว เรื่องนี้ย่อมเป็นสิ่งน่าอับอายอย่างยิ่ง แต่นางกลับเอ่ยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีความกระดากแม้แต่น้อย
“จากนั้นเมื่อฟื้นฟูราชวงศ์ได้สำเร็จ เด็กคนนี้ก็จะสืบทอดบัลลังก์ และมีสายเลือดราชวงศ์ของพวกเจ้าอยู่ด้วย?”
กวนหนิงเข้าใจแผนการของพวกเขาแล้ว