ทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นตะลึง เมื่อครู่เจ้ายังกล่าวว่าไม่พบผู้ใดทั้งสิ้น บัดนี้กลับบอกว่าซื่อจื่อกวนเป็นข้อยกเว้น หมายความว่าอย่างไรกัน?
เห็นพวกเราเป็นคนไร้ตัวตนหรือไร พวกเราด้อยกว่าตรงไหน?
สีหน้าต้วนเหออวี้บิดเบี้ยว ดูย่ำแย่ถึงขีดสุด
ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมายเช่นนี้ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด!
เขาจะทนได้อย่างไร?
“ข้าต้วนเหออวี้เป็นซื่อจื่อแห่งจวนเอ้อกั๋วกง ผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์กงอย่างแน่นอน หรือยังสู้ซื่อจื่อผู้ตกอับผู้นั้นไม่ได้?”
ต้วนเหออวี้กล่าวด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว
คนเราล้วนต้องการรักษาหน้า แต่บัดนี้เขากลับไม่เหลือหน้าอยู่เลย แล้วจะทนได้อย่างไร
“ขออภัยคุณชายต้วน นี่เป็นความประสงค์ของคุณหนูเยี่ย”
พี่ฮวากล่าวพลางยิ้มประจบ
“เช่นนั้นหมายความว่าไม่เห็นแก่หน้าข้าต้วนเหออวี้หรือ?”
“มิใช่เช่นนั้น...”
พี่ฮวาไม่รู้ควรกล่าวอย่างไร นางย่อมรู้ว่าต้วนเหออวี้เป็นใคร ไม่อาจล่วงเกินเขาโดยง่าย
แต่...
“ซื่อจื่อกวนมาแล้ว”
“ซื่อจื่อกวนมาแล้ว”
ในยามนั้นเอง เสียงอื้ออึงพลันดังขึ้นตรงปากประตู
ผู้คนหันไปมอง เห็นคุณชายรูปงามผู้หนึ่งเดินเข้ามาท่ามกลางผู้ติดตามหลายคน เขาสวมอาภรณ์สีม่วง หยกงามห้อยอยู่ที่เอว มือถือพัดพับไว้โบกเบา ๆ
คนผู้นั้นก็คือกวนหนิง
“ที่นี่คือหอเมามวลบุปผาหรือ? ไม่เลวจริง ๆ”
กวนหนิงกวาดตามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น อดเอ่ยชมไม่ได้
เบื้องหน้าคือโถงใหญ่กว้างขวางหรูหรา พื้นปูพรมบาง ๆ ยามนี้เป็นช่วงกลางคืน อีกทั้งยังเป็นเวลาที่มีแขกคึกคักที่สุด
ทุกครั้งที่ถึงเวลานี้ เยี่ยอู๋ซวงผู้เป็นนางคณิกาเอกจะออกมาบรรเลงเพลงต่อหน้าสาธารณชน
การบรรเลงต่อหน้าสาธารณชนที่ว่านั้น แท้จริงก็คือการดีดพิณขับเพลงให้ผู้คนรับชม