ทุกคนต่างส่ายหน้า ไม่มีผู้ใดเอ่ยอะไร เพียงคิดว่าเป็นคำพูดเล่นตามปกติ มีเพียงองค์หญิงเซวียนหนิงที่พยักหน้า และกวนหนิงก็รับรู้ความหมายของนางได้อย่างชัดเจน
ดี!
นับตั้งแต่ได้พบกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่นางแสดงความคิดของตนออกมาอย่างชัดเจนเช่นนี้
ก่อนหน้านี้นางล้วนอยู่ในฐานะผู้รับ หรือไม่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดเลย...
กวนหนิงมององค์หญิงเซวียนหนิงอย่างมีนัย นางดูเหมือนจะมีเรื่องราวไม่ธรรมดาเช่นกัน
ความคิดหนึ่งแล่นผ่าน
กวนหนิงเอ่ยขึ้นว่า “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ พ่อบ้านอู๋ เรื่องนี้มอบให้ท่านจัดการก่อน ปล่อยข่าวออกไปก่อน คนที่พอจะซื้อและกล้าซื้อจวนของเราได้ก็มีเพียงไม่กี่ตระกูล แต่ถึงอย่างไรก็ต้องให้ผู้เสนอราคาสูงสุดเป็นผู้ได้ไป”
“ท่านแน่ใจหรือว่าจะทำเช่นนี้?”
พ่อบ้านอู๋ยังคงลังเลอยู่บ้าง เรื่องนี้สำคัญยิ่งนัก เหตุใดซื่อจื่อจึงดูราวกับขายที่ดินของบรรพบุรุษแล้วไม่รู้สึกเสียดายเลยเล่า?
นี่เป็นทรัพย์สินตกทอดของบรรพบุรุษเชียวนะ!
ขายสมบัติประจำตระกูลเช่นนี้ ย่อมถูกผู้คนตำหนิไปจนถึงกระดูกสันหลัง
แต่เมื่อลองคิดอีกที ซื่อจื่อขายจวนอ๋องก็เพื่อรวบรวมเงินทุนทางทหาร กองทัพเจิ้นเป่ยต่างหากคือรากฐานของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย
“ซื่อจื่อ ท่านคิดถี่ถ้วนแล้วจริงหรือ?”
จิ่นเยวี่ยเอ่ยว่า “หากขายจวนใหญ่แห่งนี้ไปจริง ท่านจะถูกกล่าวหาว่าเป็นลูกหลานผลาญสมบัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุด นี่มัน...”
“ก็ให้พวกเขาพูดไปเถิด เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน”
กวนหนิงกล่าวว่า “ยิ่งต้องปล่อยข่าวออกไปว่าข้าขายจวนใหญ่ของจวนอ๋องเพียงเพื่อเสวยสุข จะได้ปกปิดจุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกเรา”
“ดี ตกลงตามนี้”