“ใครปากมาก?”
กวนหนิงหันไปถาม
เห็นได้ชัดว่าองค์หญิงเซวียนหนิงทรงทราบถึงสถานการณ์ฝืดเคือง จึงนำเครื่องประดับเหล่านี้ออกมาให้เขานำไปขาย
“ขออภัยซื่อจื่อ เป็นเพราะข้าเห็นว่าองค์หญิงทรงเบื่อ จึงชวนพระองค์ตรัสคุยอยู่สองสามประโยค...”
เสี่ยวเซียงเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม
องค์หญิงเซวียนหนิงส่ายพระพักตร์ แล้วดันกล่องไม้เข้ามาทางเขาอีกครั้ง
ความหมายชัดเจนยิ่ง
กวนหนิงรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง
กล่องไม้ใบนี้ไม่ใหญ่นัก ของข้างในก็ยังวางไม่เต็ม เขาลองพลิกดูคร่าว ๆ มีสร้อยคอทองคำอยู่หลายเส้น กำไลหลายวง แล้วยังมีจี้หยกกับเครื่องประดับหยกอีกเล็กน้อย สร้อยคอทองคำเส้นหนึ่งยังมีรอยสึกหรอด้วย
นี่เรียกว่ามากหรือ?
สำหรับครอบครัวสามัญ อาจนับว่ามากอยู่จริง
แต่นางเป็นถึงองค์หญิง
เมื่อเทียบกันแล้ว ของเหล่านี้ยิ่งน้อยจนน่าเวทนา
องค์หญิงองค์ใดบ้างมิได้เกิดมาเป็นกิ่งทองใบหยก มิได้กินดีอยู่ดี
เรื่องนี้ยังแสดงให้เห็นว่า นางไม่ได้เป็นที่โปรดปรานในวังหลวงเลยจริง ๆ...
กวนหนิงสังเกตเห็นว่าแม้แต่เครื่องประดับสักชิ้น นางก็ยังมิได้สวม องค์หญิงที่แม้แต่ยามออกเรือนก็ไม่มีสินเดิมติดตัว ทั้งยังไม่มีผู้ใดมอบสิ่งใดให้...ของเหล่านี้คงเป็นทรัพย์สินทั้งหมดของนางแล้ว!
ทว่าเพียงได้ยินว่าเขากำลังลำบาก นางก็หยิบของออกมาช่วยให้เขาผ่านพ้นวิกฤต
สิ่งนี้ต่างหากที่ทำให้กวนหนิงทอดถอนใจยิ่งนัก
แม้นางจะถือตัวอยู่บ้าง แต่ก็มีจิตใจเมตตา
“เก็บกลับไปเถิด ยังไม่ถึงขั้นต้องนำของของเจ้ามาขาย”
กวนหนิงกล่าวพลางปิดฝากล่องไม้ แล้วส่งคืนให้นาง