“ขอถามท่านธรรมาจารย์ว่า พุทธะคือสิ่งใด?”
พุทธะคือสิ่งใด?
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้คนรอบข้างต่างพากันพยักหน้าเงียบ ๆ การตั้งคำถามเช่นนี้แสดงว่ากวนหนิงทุ่มเทศึกษามาไม่น้อย
แม้ดูเป็นคำถามธรรมดา ทว่าที่จริงกลับแหลมคมและเจาะจง ทั้งยังทดสอบขอบเขตการบำเพ็ญพุทธธรรมโดยตรง
แม้แต่พระภิกษุที่อยู่ข้าง ๆ บางรูปยังขมวดคิ้วแน่น เห็นได้ชัดว่ากำลังขบคิดอยู่เช่นกัน
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังฮุ่ยซิน รอคำตอบจากเขา
“สรรพสัตว์ล้วนเป็นพุทธะ”
หลังนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยออกมาห้าคำ ทำให้ผู้คนรอบข้างชะงักงันไปทันที
คำตอบนี้ยอดเยี่ยมนัก ทั้งยังสะท้อนถึงขอบเขตขั้นสูงสุด
หลายคนเกิดความรู้สึกขึ้นในใจ ต่างชื่นชมเลื่อมใส ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องอื่น เพียงขอบเขตเช่นนี้ก็หาใช่คนธรรมดาจะเทียบได้
คำถามแรก เขาตอบได้อย่างไร้ที่ติ
กวนหนิงพยักหน้า
จากเรื่องนี้ก็เห็นได้ว่า ธรรมาจารย์ฮุ่ยซินผู้นี้มิได้มีชื่อเสียงเกินจริง
เขาไม่ได้ถามไปเรื่อยเปื่อย
ชาติก่อนเขาเคยอ่านเรื่องเล่าหนึ่ง
ปราชญ์ถามพระพุทธเจ้าว่า พุทธะคือสิ่งใด
ความหมายก็คือ ใครคือพุทธะ
พระพุทธเจ้าตอบว่า สรรพสัตว์ล้วนเป็นพุทธะ เห็นได้ว่าธรรมาจารย์ฮุ่ยซินมีขอบเขตธรรมสูงส่งยิ่ง
ชั่วขณะนั้น ผู้คนรอบข้างต่างเริ่มกังขา
คนเช่นนี้จะมีใครเทียบได้หรือ?
ช่างเป็นคำถามที่ไร้ทางแก้!
การโต้วาทีธรรมะนั้นกวนหนิงเสียเปรียบอยู่แล้ว เปรียบเสมือนให้ทารกที่เพียงคลานได้ไปเทียบกับผู้ใหญ่ ความต่างห่างไกลกันเหลือเกิน